از نيم‌کره جنوبی

!دسته گل

2007-07-17T09:14:00.000+10:00

امروز بعد از ظهر قراری داشتم برای گفتگویی کوتاه با یکی از اساتید دانشگاه کلگری که به معنای واقعی موهاش رو در راه تحقیقات دانشگاهی سفید کرده. بحث کشیده شد به هویت شهری و او تعریف کرد که کلگری سمبل خاصی نداره و خیلی‌ها حتی نمی‌دونند که کلگری کجاهست؛ مثلا چند سال پیش در آمریکا تا اسم کلگری رو به زبون می آورده مردم با تعجب می پرسیدند که کلگری توی کدوم ایالت آمریکایی است. منم خوشمزگی‌ام گل کرد و به پشتوانه چندین ویدیویی که درمورد بی‌سوادی جغرافیایی آمریکایی‌ها دیده‌بودم، اظهار نظر کردم که البته اینجا مشکل، از ناشناس بودن کلگری نیست بلکه قضیه به سطح دانش مخاطبین مربوط می‌شده. با مهربونی لبخند زد و حرف‌هاش رو ادامه داد. بعد از یک ساعتی گپ زدن اشاره‌ای کرد به اینکه خودش در واقع اصالتا کانادایی نیست و بیشتر از 40 سال پیش از آمریکا به اینجا مهاجرت کرده! بنده هم جز این ازم برنیومد که لبخند ساده‌لوحانه‌ای تحویل بدم.

مناسب حال عشاق شکلات

2007-07-14T09:36:00.000+10:00

این عکس رو از یک شکلات‌فروشی گرفتم در شهری نزدیک آبشار نیاگارا به نام : Niagara on the Lake. دیوانه‌کننده نیستن؟

سلام

2007-07-14T09:31:00.000+10:00

امروز دیگه نمی‌تونم در برابر وسوسه مقاومت کنم، دلم برای نوشتن تنگ شده. مقاومتم برای این بود که نمی‌دونم می خوام باز، بعد این هم بنویسم یا نه.

این مدته مقدار زیادی کار کرده‌ام، فیلم دیده‌ام (دقیق‌تر البته: سریال) و الآن هم 3 هفته ای هست که مشغول سفرم. 10 روز دیگه باید برگردم خونه و دوباره مشغول شم به زندگی معمولم. چند ماه گذشته ام رو خیلی دوست داشته ام. این روزهای سفر روهم؛ که هم لذت کشف پدیده های نو رو داشته، هم مزه دیدن دوستان قدیمی در فضاهای نو. با اینکه همیشه موقع ورود به فضاهای جدید حس غربت می کنم، سفر رو خیلی دوست دارم و این سختی‌اش رو تحمل می‍‍‌کنم در مقابل لذتی که بهم دست می ده وقتی به مرزی می رسم که نم نمک چیزهای نو و غریب باهام آشنا و مهربون می‌شن. کوچه‌ها، آدم‌ها، اشیاء... سفر آدم رو بزرگ می‌کنه، حس می کنی که دنیا در عین عظمتش، دست یافتنی و ملموسه و ترس‌هات از ناشناخته‌ها کمتر.

فکر کنم باز هم برگردم و بنویسم. :)

تولد

2007-02-04T15:54:00.000+11:00

اين‌ کانگوروهای فسقلی که مي‌بينيد عکسشون اينجاست، کادوی تولد امسال من اند. البته نه خودشون، ‌بلکه همين نائل شدن به ديدارشون! ديروز سيامک من رو سورپريز کرد. قبل اينکه من از خواب بيدار بشم، يک ماشين کرايه کرد و بعد سوار شديم و 2ساعت به سمت جنوب ولونگونگ رانندگی کرديم تا رسيديم به جايی به نام Jarvis Bay که به‌خاطر کانگروهای وحشي‌اش معروفه وکلی کانگوروی وحشی ديديم. البته در واقع اسم اين‌ها هست Wallaby. از کانگرو کوچيک‌ترند، من که تفاوت ديگه‌ای توشون کشف نکردم. نمي‌دونين با ديدن اينا چه‌قدر ذوق‌زده شديم! خودم هم فکر نمي‌کردم که انقدر تجربه هيجان‌انگيزی باشه. کادوی تولد خوشگلی بود نه؟

26 سالگی هم تموم شد و سال 27 ام رو شروع کردم در حالی که دلتنگي‌هام برای همه کسايی که دوست داشتم باهاشون مي‌بودم، به‌خاطر محبت‌های همه دوستان دور و نزديک، خيلی قابل تحمل‌تر شده. به‌خاطر اين محبت‌ها خوشبختم و دلم مي‌خواد اينجا ثبتش کنم تا هميشه يادم بمونه که آدم 26 ساله خوشبختی بوده‌ام.

مرسی از همگي‌تون، به خاطر تلفن‌ها و پيغام‌ها و کارت‌ها و هديه‌ها و سورپريزهاتون! ممنون.

درد دل

2007-02-01T12:09:00.000+11:00

ديشب ايران رو توی youtube جستجو کرديم و ويديوهای جديدی رو که اضافه شده‌بود، ديديم. بحث داغ همه شبکه‌های خبری آمريکايي، از راست گرفته تا چپ، اينه که آيا پرزيدنت بوش توی اين دوسالی که به پايان دوره رياست‌جمهوريش مونده دست به اقدام نظامی عليه ايران خواهد زد يا خير. انقدر دچار حس‌های مختلف و متناقضی شدم که احساس مي‌کردم هرلحظه ممکنه عصب‌هام ترک بخوره. عصبانيم از اين همه خود‌خواهي، از اين حق مسلمی که يک کشور برای خودش در قبال بقيه دنيا قايله. از شنيدن استدلال‌های مفسرهای آمريکايی دموکرات و محافظه‌کار، مبهوت شدم. حتی مثبت‌ترينشون که معتقدند بايد جلوی بوش رو گرفت تا دست به اين حمله مصيبت‌بار نزنه، دليلشون نهايتا فقط و فقط يک چيزه‌: اينکه منافع آمريکا در خطر نيفته. اينکه درگير يک جنگ طولانی نشوند که تا 30 سال ديگه هم فرزندان و نوه‌هاشون مجبور باشند زندگيشون رو به‌خاطرش به‌خطر بيندازند. و همه اين‌ها رو به‌نحوی بيان مي‌کنند که انگار بديهي‌ترين مساله عالمه. يعنی اصلا مهم نيست،‌ حتی ذره‌ای مهم نيست که به‌سر مردم ايران و خاورميانه چی مي‌آد، اينجا فقط آمريکايي‌ها هستند که اهميت دارند، و وظيفه‌ای هم ندارند که فکر کنند اعمالشون چه پيامد‌هايی ممکنه برای بقيه دنيا داشته باشه. مبهوتم از اين همه خودمحوری سياست‌مدارهايی که دغدغه‌های ناسيوناليستي‌شون رو به اين راحتی بيان مي‌کنند و حتی يک لحظه به ذهنشون نمي‌آد که اون ملت ديگه که قراره برن بمباشون رو بريزن رو سرشون، چه حق و حقوقی اين وسط دارند. اصلا حق زندگی دارند؟ ياد روزهای جنگ مي‌افتم و هشت‌سال اول عمرم که جنگ جزء طبيعی زندگيم بود. ياد آژير قرمز و صدای ضدهوايي‌ها و همه شب‌هايی که زيرپله‌ها از سرما و ترس دندونام به‌هم مي‌خورد. ياد همه عزاداري‌هايی مي‌افتم که شاهدشون بودم و اين‌ها همه تجربيات منی بود که توی جنگ کمترين ضربه‌ها رو خوردم. از جنگ متنفرم. عصبانيم از اين‌که هيچ‌کاری ازم برنمي‌آد، حداقل چيزی به ذهنم نمي‌رسه که ازم بربياد. عصبانيم از اين‌که هنوز دو سال به پايان دوره رياست‌جمهوري بوش باقي مونده و اين روزهاي اضطراب، که همچنان ادامه داره.

خرس کوچولوها

2007-01-30T11:29:00.000+11:00

اين خرس‌هاي ملوس رنگي‌رنگي که مي‌بينيد، هديه صليب‌سرخ استرالياست به بچه‌هايي که نمي‌تونن عروسک ديگه‌اي داشته باشند. خيلي نرم و خوشگلن. اما نمي‌دونم واقعا چه‌قدر درد بچه‌ها رو دوا مي‌کنند، فکر کن همه هم‌سن و سال‌هات باربي و برتز داشته‌باشند و تو يه خرس بافتني که فقط و فقط صليب‌سرخ توليدشون مي‌کنه.

توضيح

2007-01-30T11:01:00.000+11:00

مي‌دونم اين نوشته‌هاي فارسي توي حاشيه وبلاگ به شکل خرچنگ قورباغه در اومده. به خاطر سوييچ کردن به بلاگر جديده. دارم نم‌نمک درستشون مي‌کنم، يه ذره طول مي‌کشه فقط، اون هم به‌خاطر تنبلي.

روزمره

2007-01-23T17:40:00.000+11:00

توي اتوبوسم در حال برگشت به خونه. خسته و بي‌حوصله، معلوم نيست از چي! طبق آخرين عادت زندگيم، شاکي‌ام از خودم، باز هم معلوم نيست براي چي. کتابم رو در مي‌آرم بخونم تا ذهنم بيشتر از اين، فرصت نکنه برچسب‌هاي مختلف به پيشانيم بچسبونه و با لحن اتهام‌آميزش اوقاتم رو تلخ‌تر کنه. در واقع قصدم از کتاب خوندن در اين لحظه گرفتار کردن ذهنم است، نه لذت بردن از خوندن کتاب. قبول دارم که اين‌کار استفاده ابزاري است از ادبيات. ذهنم با موذي‌گري اين رو هم بهم گوشزد مي‌کند، ‌سعي مي‌کنم محلش نگذارم بلکه شرش را براي چند لحظه هم شده کم کنه. بعد يک‌دفعه صدايي مي‌شنوم که خلوت اتوبوس را بهم زده، از قرار معلوم بغل دستي‌ام با من حرف مي‌زنه. تا به حال نديده‌امش، لابد جديدا آمده به خوابگاه ما. ميخواد بدونه که کتاب "هاينريش بل" ام را از کجا آورده‌ام، ‌چون تا به حال در اين مملکت چيزي از هاينريش بل نديده‌است. چشمش به پشت جلد کتاب است که به انگليسي اسم کتاب و بل را نوشته. لهجه‌اش عجيب است،‌ آلماني است؟ با آدم‌هاي آلماني زيادي سر و کار نداشته‌ام، اولين سوال بديهي که دوست دارم بپرسم همينه که اهل کجاست. به جاش اما از روي يه جور کم‌رويي چرند و ابلهانه توضيح مي‌دم که کتاب به فارسي است و مي‌پرسم که کتاب‌هاي هاينريش بل را خونده يا خير. جواب مي‌ده که خيلي وقت پيش قصه‌هاي او براي بچه‌ها را خونده. نمي‌دونستم که بل براي بچه‌ها هم نوشته‌است، ‌يک لحظه شک مي‌کنم که شايد طرف پرت است و دهنم به سوال پر مي‌شه که واقعا؟ نمي‌فهمم چه‌چيز مانعم مي‌شه. کمرويي مسخره واحمقانه‌ايست. چند ثانيه‌اي به سکوت مي‌گذره و همسفر ناآشنا با اينکه مشتاق به ادامه مکالمه به نظر مي‌رسه سکوت را نمي‌شکنه، احتمالا از روي ادب. سرم را در کتاب فرومي‌برم و با خودم کشمکش مي‌کنم که دوباره سر صحبت را باز کنم. مي‌دونم که به رفيق جديد احتياج دارم و بالاخره رفاقت‌ها از همين مکالمات ساده پا مي‌گيرند. سعي مي‌کنم خودم رو قانع کنم. فقط کافي است برگردم و بپرسم که آلماني است يا نه. اما فايده‌اي نداره، حتي يک کلمه هم نمي‌تونم از دهنم بيرون بکشم. طرف چند بار سر مي‌کشه طرفم، البته به طور نامحسوسي. باز هم فايده‌اي نداره، موفق نمي‌شم دهنم ر و باز کنم. بالاخره مي‌رسيم به خوابگاه. ذهنم جولان مي‌ده و محکومم مي‌کنه به کم‌جسارتي. حرفش حق يا ناحق، سعي مي‌کنم بهش توجهي نکنم. خداخدا مي‌کنم که يه‌بار ديگه طرف رو توي اتوبوس ببينم.

برگشتیم

2007-01-11T12:19:00.000+11:00

سلام!

ما از سفر 1 ماهه‌مون به ايران برگشتيم و الآن به شدت در تلاش هستيم که با فقدان 2 تا مامان، 2 تا بابا، 3 تا برادر، چندين و چند خاله، عمه، عمو، دايي و خانواده‌هاشون، رفقاي زمان کودکستان و دبستان و دبيرستان و دانشگاه، ترافيک، دود، برف، ديزي و کوکتل پنيري کاله و و و کنار بياييم. که بايد اعتراف کنم حدودا 200بلکه هم 300 درصد انرژي من در اين يک هفته که از رسيدنمون به ولونگونگ گذشته، صرف همين پروسه کنار آمدن شده،‌ حالا اينکه واقعا چه‌قدر در اين راه موفق بوده‌ام قضاوتش با شما.

ايران زندگي مثل قبل جريان داره. مردم روز و شب توي برف و بارون يا زير آفتاب کم‌جون زمستون در حال برو و بيا هستند. تعداد ماشين‌ها به طور محسوسي زياد شده. ترافيک شبانه ديگه فقط مختص تهران نيست، حداقل اينکه آمل و بابل و ساري هم ترافيک باورنکردني دارند. تهران پر از پل و بزرگراه جديد شده و پايه پل‌ها رو به بدسليقه‌ترين نحو ممکن پر کرده اند از حديث و شعار. کيک‌هاي شکلاتي بي‌بي هنوز هم خوشمزه‌اند ولي شيريني ‌ترهاي لادن ميدون سرو از همه خوشمزه‌تره. دخترها مانتوهاي خيلي کوتاه مي‌پوشند و به جاي روسري کلاه و شالگردن سر مي‌کنند. پسرها مدل موهاي عجيب و غريب دارند. مهران مديري برنامه جديدش روشروع کرده و همه رو شب‌ها پاي تلويزيون جمع مي‌کنه دور هم. همه‌چا پره از آخرين اخبار در مورد پرونده فيلم زهره و اعدام صدام و تحريم ايران.

اينجا زندگي همون‌طوره که بود. فقط هوا به‌جاي اينکه تابستوني باشه بهاره است. مثل اواسط ارديبهشت ماه، زماني که آدما هواي عاشقي مي‌افته به کله‌شون. مراکز خريد پر از آدمه و همه جا حراج سال نو است. دريا به شدت زيباست و ملت هميشه در ساحل ولونگونگ، شبانه‌روز در حال موج‌سواري و شنا هستند. سينماها فيلم‌هاي سرگرم‌کننده دارند و شهر و خوابگاه و دانشگاه پر از آدم‌هاي شاده. خلاصه که من چرا شاد نباشم؟ فقط يه کوچولوي ديگه بايد انرژي صرف کنم. J

Dogville

2006-11-08T14:18:00.000+11:00

ديشب بالاخره Dogville رو ديدم. انقدر ذهنم رو پر کرده که تا در موردش ننويسم از دست تصاويرش خلاص نمي‌شم. مدت‌ها بود که برای ديدن اين فيلم با خودم کلنجار مي‌رفتم، آخه با توجه به توصيفاتی که ازش شنيده‌بودم حدس مي‌زدم که بايد به نحو شوک‌آوری آزاردهنده باشه. و واقعا هم بود البته تا پرده آخر داستان! پرده آخر مثل آب‌خنکی بود روی آتش عدالت‌خواهی آدم. در طول داستان تو شاهدی که چه‌طور مردم شهر تاريک‌ترين و بي‌رحمانه‌ترين زوايای وجودشون رو نشون مي‌دن، يه موجود بي‌دفاع رو به بردگی مي‌کشن و به هيچ‌وجه حس عذاب وجدان و گناه نمي‌کنن. برای همين آخرسر وقتی که دخترک پناهنده با خودش درگيره که بين بخشش و انتقام بايد کدوم رو انتخاب کنه، تو واقعا ترجيح مي‌دی که بخششی در کار نباشه. با اينکه مجازاتی که اعمال مي‌شه سنگين‌تر از ظلمی است که به دختر رفته، باز هم دلت برای مردم شهر –موجوداتی که از بچه تا پير همگی خبيث و بدذاتند- نمي‌سوزه. با اين حال ذهن آدم درگير اين قضيه مي‌شه که آيا حذف Dogville و آدم‌هاش درست بوده يا نه؟ يعنی آيا اين مردم سزاوار يه فرصت دوباره بودند، آيا اميدی به اصلاحشون بود يا خير؟ اگر بله، چه‌طور بايد اصلاحشون کرد؟ اصلا سوال کلي‌تر اين‌که آيا بايد آدم‌های تبهکار رو حذف کرد يا بهشون امان داد به اميد اينکه به يک نحوی متحول بشن؟ و خلاصه از اين جور سوال‌ها که آدم شايد نتونه براشون نسخه کلی بپيچه! خلاصه که فيلم رو خيلی دوست داشتم. واسه قرقره‌هاي ذهني خیلي خوب بود! ممنون از صبا و بهرنگ و مجتبی که هرکدوم يه عالم، فيلم رو توصيه کرده‌بودند.

به آهستگی

2006-10-25T14:02:00.000+10:00

هوا باز سرد شده. زير فواره قطرات آب‌داغ با دور آهسته، دور خودت مي‌چرخي. دستها، پاها، گردن مي‌چرخند با دور کند. زمان کند مي‌گذره، آب همه‌چيز رو مي‌شويد، غبار روز و خستگي و هر فکري که مغزت را مشغول کرده، مستي رو اما نه. مرزي است بين مستي و هوشياري، مثل فاصله بين خواب و بيدارشدن، وصفش ‌ممکن نيست. به جهان ديگري تعلق داري، زمان کند مي‌گذره و همه‌چيز به آهستگي به رقص در مي‌آد.

یادداشت

2006-10-20T22:01:00.000+10:00

سال کنکور رو يادم مي‌آد که غم‌باد گرفته، روي تختت لم داده بودم و توي دفتر خاطراتت مي‌نوشتم. برات نوشتم که گاهي دنيام خيلي تلخ و تيره مي‌شه، کاش که شاد و روشنم کني.

مي‌دونم يادت هست. نه سال گذشته، سال‌هاست که از حال هم کم‌خبريم. دوسالي از آخرين ديدارمون مي‌گذره،‌ ولي تو هنوز يادت هست،‌ هنوز با يه تلفن ناگهاني شادم مي‌کني.

بازی

2006-09-30T17:35:00.000+10:00

اين هم از اعتياد چند روز اخير من. برين يه سری بزنين و چند دور بازی کنين، يه کمکی هم مي‌شه به گوگل برای پيشرفت image search اش.

روزمره

2006-09-21T16:23:00.000+10:00

در این مدت اخیر بیشتر مشغول امر خطیر تیوتورینگ (tutoring) بوده‌ام که مشتمل است بر کلاس‌های هفتگی،‌ مشاوره، و تصحیح تکالیف دانشجوها. کلا تجربه خیلی جالبی بوده و اگر کسی بخواد به عنوان حرفه آینده‌اش تدریس توی دانشگاه رو انتخاب کنه، تیوتورینگ نقطه شروع خیلی خوبیه. من دو تا کلاس دارم. یک کلاسم سال سومی‌ان، بچه‌های بدی نیستن ولی یه تعدادی‌شون زیادی بی‌حال و از مرحله پرتن و یه عده‌شون هم زیادی زبونشون درازه. اون کلاس دیگه‌ام، بچه کوچولوهای سال اولی‌اند که کلی عاشقشون شده‌ام. امروز که باهاشون کلاس داشتم بدجوری هوای تعطیلات به سرشون زده‌بود، چون هفته آینده تعطیلی بین ترم دانشگاه شروع می‌شه. وقتی رفتم سر کلاس داشتن توپ به هم پاس می‌دادن (اینجا یکی از محبوب‌ترین فعالیت‌های جوان‌ها توپ‌بازیه با این توپ‌های‌ بیضوی شکل راگبی! یکی می‌ایسته یه طرف و توپ رو پرت می‌کنه، اون‌یکی از 20 متری اون‌طرف‌تر سعی می‌کنه توپ رو بگیره و اکثرا هم موفق نمی‌شه!). خلاصه مجبور شدم توپشون رو توقیف کنم و پس از حل تمرین هفتگی، جهت حسن ختام باهاشون توپ‌بازی کنم.

اما از اخبار اینکه ما آخر هفته پیش رفتیم آژانش مسافرتی و دو تا بلیت خوشگل و البته
گرانبها رزرو کردیم به مقصد وطن. برای حدودا اواخر نوامبر. امیدوارم که هیچ مشکل و مانعی پیش نیاد و این سفر عاقبت بشود میسر.

ببینم کسی اون‌موقع‌ها ایران می‌ره؟ اگه برنامه‌ای دارین برای ایران رفتن، ما رو باخبر کنین که دیدارها رو تازه کنیم.

... دل ما بدجوری تنگ شده برای شما

2006-09-15T19:08:00.000+10:00

امروز برای اولین بار موفق شدم وبلاگ خواهرزاده محترمه لاله رو زیارت کنم (نمی‌دونم چرا تا حالا موفق نشده بودم). و موفقیت همانا و روان شدن اشک از دیدگان همان! نمی‌دونم به خاطر فوران حس‌های مطبوعی بود که از توی عکس‌ها و نوشته‌ها بیرون می‌زد یا به خاطر هجوم تصاویر عید سال 80 که توی مشهد گذروندیم. زمانی که هممون خیلی جوون و پرانرژی بودیم و آماده برای عاشق شدن.

تصویر پی تصویر: پیدا شدن ناگهانی خانواده حایریان دم در خونه ما، پرستو، مساله‌های مهندسی که در مسیر تهران-مشهد بابای لایه برامون طرح می‌کرد، شبی که تو بهشهر با غزاله و روجا سر کردیم، آشپزخونه‌ لاله‌اینا که کانون خونه بود، غذاهای رنگین به همراهی ته‌دیگ زعفرانی و فرنی کاکائویی با موز، اجراهای ما از کشمکش روزگارتعریف، اولین تجربه بازی بریج، اتاق یگانه، اولین دق‌الباب حسین، فیلم‌های شبانه توی آشپزخونه، و قطاری که برمون گردوند تهران، به شروع تجربه‌های جدید و تاثیرگذار زندگی‌مون... .

دلم چه‌قدر برای همه‌تون تنگ شده بچه‌ها.

Proof of Life

2006-09-11T11:34:00.000+10:00

در راستای نگرانی‌زدايی و مهرورزی با دوستان خودی‌ای که از عدم افاضه اين چشمه فياض ابراز چرايی نموده‌اند، اين سطور را نسخه-سريش* می‌نمايم. باشد که ادامه حياط اين حقير بر ايشان مسجل گردد.

بوی جزوه، بوی کپ، بوی حل تمرين / بوی تند آزمايشگاه وسط ترم جديد / بوی گند کارآموزی توی تابستون گرم / با اينا دانشگاهو سر ميکنم / با اينا واحدامو در ميکنم / ... بقيه‌اش: وب‌لاگ الفی.

*نسخه-سريش = Copy-Paste

!بهار رسید

2006-09-05T11:23:00.000+10:00

بچه‌ها بهار!
گل‌ها واشدند،
برف‌ها پا شدند،
از رو سبزه‌ها
از رو کوهسار
بچه‌ها بهار!

داره رو درخت
می‌خونه به گوش:
"پوستین را بکن،
قبا را بپوش".

بیدار شو بیدار
بچه‌ها بهار!

نیما یوشیج

تغییر کردن

2006-08-18T13:20:00.000+10:00

حساس‌ترین مرحله در تغییر کردن، زمانی است که آدم باید گذشته‌اش رو بندازه پشت سرش. می‌خوای یه خصوصیتی رو توی خودت اصلاح کنی ولی در لحظه عمل یادت می‌آد که تا حالا چه‌طوری بودی، عملکرد گذشته‌ات رو توی ذهنت پررنگ می کنی و مثل یک برچسب می‌چسبونیش رو پیشونیت. انگار که به خودت بگی من همیشه این‌طور بد بوده‌ام، می‌گی نه؟ ببین، روی پیشونیم نوشته. حالا من چه‌طور می‌تونم خوب بشوم؟ نه‌خیر نمی‌تونم!
در اون لحظات نیاز داری که فراموش‌کار بشی. هیچی از گذشته به یاد نیاری تا بتونی به خودت قدرت و جسارت تغییر کردن بدی. دلم می‌خواست یه دگمه‌ای داشتم که وقتی فشارش می‌دادم به طور اتوماتیک حافظه‌ام رو برای چند لحظه پاک می‌کرد.

عاشقانه

2006-08-16T11:34:00.000+10:00

چند روز پیش هانی یک کشف محشری کرده و یه منبع موسیقی توپ پیدا کرده، گفتم در اینجا به اطلاع همگان برسونم : وبلاگی است با عنوان عاشقانه. می‌تونید هزار تا آلبوم از همه‌جور سبک و مدلی دانلود کنید و حالش رو ببرید. واقعا دم نویسنده باسلیقه و پرحوصله و سخاوتمند وبلاگ گرم. می‌دونم که این‌طوری کپی‌رایت حسابی داره اوخ می‌شه، اما خوب دیگه ماها که دستمون از بازار نوار و سی‌دی ایران کوتاهه چاره‌ای نداریم.
ممنون هانی جون بابت کشفت.

و اما امروز

2006-08-09T17:56:00.000+10:00

دلم برای کنج خلوت خانه کوچکمون تنگ شده بود. حالا نشستم همین‌جا توی کنج، لیوان چای توی دستم، به ابرهای صورتی غروب نگاه می‌کنم و به سوال‌های بنیادی زندگی از قبیل "از کجا آمده‌ام”، "آمدنم بهر چه بود"، و "به کجا می‌روم آخر" فکر می‌کنم و آخرسر بلند بلند سر شکایت برمی‌دارم که "ننمایی وطنم؟"

درست وسط این سرگیجه فلسفه آلود عرفانی باید تصمیم‌گیری کنم که آیا دوست دارم برای دیدن "داوینچی کد" برم دانشگاه (آخه دانشگاه ما یه سینما داره که با فاصله یکی دوماهه از سینماهای شهر فیلم‌های روز رو به قیمت دانشجویی به نمایش می‌گذاره و ما هم حالش را می‌بریم. ببخشید که این پرانتزها رو این وسط باز می‌کنم، اه کلا زندگی‌ام پر شده از پرانتزهای باز و بسته و نیمه‌باز و غیره.)؟

ذهنم مجموعه اتفاقاتی رو که از زمان جلای وطن در زندگی‌ام رخ داده دوره می‌کنه و چند لحظه قدرت پردازش و ارزیابی‌اش رو از دست می‌ده. یادم می‌افته که بارها با بی‌خیالی تکرار کرده‌ام که بهایی که نسل مهاجر ما داره می‌پردازه بی‌وطنی است در ازای امکانات تحصیلی و حقوق و آزادی اجتماعی بهتر و بیشتر. همیشه این گفته‌ام رو با فلسفه‌بافی در مورد بی‌معنا بودن مفهوم "وطن" ساپورت کرده‌ام و سعی کرده‌ام قبول کنم که مرزهای دور هر "کشور" را اختراع کرده‌اند برای اینکه منافع مشترک مفهوم پیدا کند و قابل دفاع بشود و زندگی قابل تعریف‌تر.

وقت خلوت، حس‌ها و تعلقاتم همه این اراجیف منطقی ای رو که به هم بافته‌ام به مسخره می‌گیره و بهم می‌فهمونه که چه‌قدر اسیر همه چیزهایی هستم که توی اون وطن به خورد بافتهای جسم وجونم رفته. که هرچه‌قدر هم بدونم که "وطن" یک مفهوم قرادادی است باز هم توان آزاد شدن از حس تعلق به ایران رو ندارم. بله، بی‌وطنی تجربه دردناکی است، مثل سرگیجه دائمی می‌مونه. مثل تمایل دائمی به سقوط.

خوب فکر می‌کنم که جواب اینکه از کجا آمده‌ام و به کجا می‌رسم و چگونه، رو حالاها نفهمم ولی خوب تکلیف وطن رو که گویا روشن کرده‌ام. الآن دیگه باید زودتر این مبحث رو جمع‌بندی کنم تا به سرویس دانشگاه برسم. می‌خوام داوینچی‌کد رو ببینم آخه، بلکه این سرگیجه رو چند ساعتی فراموش کنم.

پاسبان حرم دل

2006-08-08T11:11:00.000+10:00

سال‌هاست که منتظرم به یک نحوی "دلشدگان" علی حاتمی رو پیدا کنم ودوباره ببینم، اون هم نسخه سانسور نشده‌اش رو. تا حالا که موفق نشدم ولی پریروزها به طور اتفاقی قطعه‌ای اش رو پیدا کردم و از ذوق مردم! آخه موسیقی این قسمت رو از همه قطعات دلشدگان بیشتر دوست دارم. اینجا ببینیدش.

یارم به یک‌تا پیرهن
خوابیده زیر نسترن
ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند.

ای آفتاب آهسته نه
پا در حریم یار من
ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند.

سلام

2006-07-31T13:32:00.000+10:00

بعد یه غیبت نسبتا طولانی،‌ الآن خیلی دلم می‌خواد بنویسم. علت ننوشتن ام صرفا، این بود که حرف خاصی برای گفتن نداشتم. نمی‌دونم شاید هم حرفهایی که دغدغه اون روزهام بودند شخصی‌تر از این محسوب می‌شدند که بتونم توی وبلاگ بگذارمشون. اصولا دچار این درگیری ذهنی‌ام که وقتی با اسم و رسم خودت وبلاگ می‌نویسی دایره نوشته‌هات محدود می‌شن به یه سری یادداشت روزانه از اتفاقات سطحی زندگی‌ات یا اخبار اجتماعی و سیاسی و چه می‌دونم علمی. منظورم اینه که وقتی به نام خودت وبلاگ می‌نویسی یا باید جسارت و ریسک کنی و از دغدغه‌هات بنویسی، ‌یا اینکه نوشته‌هات از تغییر و تحولات درونی‌ات دور می‌شن. انگار دست خود آدم نیست و ناخودآگاه خودسانسوری می‌کنه.

بگذریم. بگذارین یادداشت روزانه‌ام رو براتون بنویسم!
این روزها بعد از یه دوره طولانی سرما و بارون، کلی آفتاب داریم. با اینکه سرمای زمستون اینجا خیلی ملایمتر از ایرانه، ‌ولی همون6-5 ماه رو طول می‌کشه .گاهی روی آفتاب رو چندین روز نمی‌بینیم و حسابی خسته می‌شیم از زمستون.
اما از اخبار اینکه،‌ من دو تا کلاس حل تمرین توی UOW گرفتم و حسابی به خاطرشون هیجان‌زده‌ام. آخه این اولین باری است که دارم تدریس می‌کنم،‌ خودمم باورم نمی‌شه که تا حالا هیچ وقت جایی درس نداده‌ام.
دیگه اینکه ایران رفتن ما هم منتفی است و امیدواریم که بتونیم برای تعطیلات کریسمس بریم اون‌طرفا. کسی برای اون موقع برنامه ایران رفتن نداره؟
راستی "از سینما و دیگر شیاطین" حسابی فعال شده. اگه دنبال فیلم خوب برای دیدن هستید،‌ به اونجا سری بزنید.

سعی می‌کنم سریع‌تر آپ‌دیت کنم. دلم برای اینجا خیلی تنگ شده بود. چه حس خوبی داره نوشتن...

افاضات فلسفی

2006-06-30T20:06:00.000+10:00

يه نکته جالب اين که تو زلاندنو (نيوزيلند) قبل از اين که آدما برن هيچ پستان‌داری زندگی نمی‌کرده. به همين خاطر تقريبا کل پرنده‌های زلاندنويی، پرواز در طول قرن‌ها از يادشون رفته (چون هيچ شکارچی‌ای رو زمين تهديدشون نمی‌کرده)! نمونه‌اش اين کيوی (Kiwi). نکته ديگه اين که بعد از اين که آدما رفتن اون جا و انواع پستان‌دارها رو با خودشون بردن، چند تا از پرنده‌های زلاندنويی نسلشون منقرض شده!
يه لحظه فرض کنين اگه تمدن‌ها به جای خاور ميانه و دور و اروپا در استراليا و زلاندنو شکل گرفته بودن و مثلا بعد در قرن هيجده آدما می‌فهميدن که جاهای ديگه هم هست، اون وقت تمام اين حيوونايی که به نظرمون خيلی الان طبيعی ميان، می‌شدن غيرطبيعی و عجيب و اين کانگاروها و کوالاها و پرنده‌هايی که حتی بعضياشون بال ندارن (Moa) چه برسه به اين که پرواز کنن می‌شدن اولين چيزی که با گفتن کلمه حيوون بهشون فکر می‌کرديم. بگذريم بهتره، کم‌کم دارم به همه چيز شک می‌کنم ... :)

آها، راستی، يادتون باشه که اگه يکی رو ديدين که تو جواب اين که کجاييه بهتون گفت: I am a kiwi بدونين که نيوزيلنديه.

زندگي

2006-06-23T17:12:00.000+10:00

با وجود روزهاي كرختي كه سايه شان گاهي روزگار را به آدم تنگ مي كند زندگي كردن را دوست دارم. بيشتر از هرچيز.

درد دل امروز

2006-06-13T18:09:00.000+10:00

گزارش انتقادی شرق درباره بازی تیم ملی با مکزیک را با زحمت زیاد تا آخر خواندم، فقط برای اینکه بدون به پایان رساندن مطلب به قاضی نروم. حالا خسته از خواندنش، دلم می‌خواهد شکایت کنم از این‌همه افراط‌ گری. چرا باید انتظار می‌داشتیم که مکزیک را ببریم؟ اگر نویسنده فکر می کند که تیم ما سال گذشته را در خواب گذرانده،‌ پس به کدام پشتوانه‌ای توقع دارد که این خوابزدگان بر تیم چهارم رتبه‌بندی فیفا چیره شوند؟

بحث من بحث فوتبال نیست، من فقط خسته ام از این همه افراط ‌گری و توقع پیمودن ره صد ساله به یک شب؛ از این انتظار که کسی بیاید و دخیل‌ها را به او ببندیم و ما را در چشم بر هم زدنی زیر و زبر کند. حالا چه او برانکو باشد چه خاتمی.
خسته ام از این همه احساسات افراطی و منطق کوری که می گوید اگر بازی‌ای را باختیم دنیا به آخر رسیده و هیچ امیدی به آینده نیست.
خسته ام از این همه برچسب زدن به ایرانی جماعت. خسته‌ام از شنیدن این‌که ما ایرانی‌ها، و فقط ما ایرانی‌ها، بی‌نظمیم و قدرت‌طلبیم و به فکر منافع شخصی‌مان.

دلم می‌خواهد چشم‌ها را ببندیم و وقتی که باز می‌کنیمشان اتفاقات را واقعی‌تر ببینیم. پیشرفت‌ها را هم در کنار نقص‌ها ببینیم و برای بهتر شدن آینده نقشه بکشیم. دلم می‌خواهد کمتر قضاوت کنیم، برچسب نزنیم، خودمان را و دیگران را به اندازه، دوست داشته باشیم.

پراکنده، ‌در حاشيه جام‌جهانی فوتبال 2

2006-06-05T16:21:00.000+10:00

حتما می‌دونين که فوتبال توی استراليا ورزش محبوبی نيست. استراليايی‌ها اصولا کشته‌مرده فوتبال خودشون ( که چيزی شبيه راگبی است) هستند به علاوه کريکت و موج‌سواري. اين‌طور که پيداست فوتبال ما در نظرشون يه‌جور ورزش درجه 2 است،‌ حتی بعضی‌ها شاکی‌اند که استراليايی‌ها به فوتبال به چشم "ورزش مهاجرين" نگاه ‌می‌کنند. اما حالا که بعد يک قرن به جام‌جهانی راه پيدا کرده‌اند، علاقه بيشتری نشون می‌دهند. تلويزيون و بقيه رسانه‌ها از چندين ماه پيش به طور برنامه‌ريزی‌شده‌ای در تلاشند که محبوبيت فوتبال رو بين مردم بالا ببرند. تبليغ‌های تلويزيونی زيادی هستند که به طور غير مستقيم به اين موضوع کمک می‌کنند. مثلا برای تبليغ کورن‌فلکس، نشون می‌دن که بچه‌ای که از محصولات اون‌ها استفاده‌کرده توی فوتبال 10 تا گل می‌زنه. تعداد تبليغاتی که به اين نحو سعی می‌کنند جايگاه فوتبال رو در فرهنگ ورزشی مردم ارتقا بدهند، با نزديک شدن زمان بازی‌های جام جهانی خيلی زياد شده. خلاصه که حتی استراليا دچار تب جام‌جهانی شده.

آهنگ رسمی جام جهانی آلمان 2006 رو قراره Toni Braxton به همراهی گروه چهار نفره Il Divo اجراکنند. نام آهنگ هست: The Time of Our Lives که ويدئوش رو می‌تونيد اينجا نگاه کنيد. من که عاشقش شدم. يعنی در واقع کشته‌مرده اين گروه Il Divo شدم. گويا سال 2004 اولين آلبومشون رو بيرون داده‌اند و چهار خواننده از مليت های مختلفی می آن: آمريکا، سوييس، فرانسه و اسپانيا. سبک کارشون چيزی توی مايه‌های آندره بوچلی است که البته چون چهارنفری اجرا می‌کنند، من بيشتر دوستشون دارم. Il Divo به ايتاليايی به معنی “divine male performer” هست. اگه دوست داشتيد به وب‌سايت رسمی‌شون سری بزنيد و نمونه کارشون رو ببينيد که واقعا هم حس روحانی به آدم می‌ده.

پراکنده، ‌در حاشیه جام‌جهانی فوتبال 1

2006-06-05T16:12:00.000+10:00

خانواده دونفری ما به طور وصف ناپذيری دچار تب جام‌جهانی شده. برنامه بازی‌ها را به ديوار اتاق نصب کرده‌ايم. از بد حادثه، بيشتر بازی‌ها به وقت استراليا نصفه‌شب پخش خواهد شد. اما جنبه مثبت ماجرا، اين است که بنده می‌تونم بدون نگراني، هر مسابقه‌ای رو که خواستم نگاه کنم و بعد تا لنگ ظهر بخوابم. برای آدمی که تازه فارغ‌التحصيل شده ( بله! بالاخره سارا فوق ليسانسش رو گرفت!) و به دنبال کار می‌گرده؛ به عبارت ديگه در حال حاضر علاف محسوب می‌‌شه، چه‌چيزی شوق‌آورتر از شب‌بيداری‌های پرهيجان از مسابقه‌های فوتبال! من هميشه نگران اين بوده و هستم که وقتی اين دوران دانشجويی به پايان برسه و من مجبور بشم که وارد دنيای واقعی کار بشم، رنگ و روی زندگی‌ام عوض بشه و از موهبت شب ‌دير خوابيدن محروم بشم. دردناک‌تر از اين اتفاقی نيست که مجبور باشی شب زود بخوابی و صبح زود بلند شی و هر روز به اينکه چرخ روزگار اين‌جوری می‌چرخه بد و بيراه بگي. خيلی خوبه که اون دوران هنوز نرسيده (آدمی رو ديده بودين که با اين اصرار از قبول واقعيت‌های زندگی فرار کنه؟)

CE يک سالن فيلم کوچک داره، کمی کوچک‌تر از سالن 3 عصر جديد. ما از الآن نقشه کشيده‌ايم که بازی‌های ايران رو اونجا با دوستان جمع بشيم و دور هم داد و فرياد کنيم. راستی توی اين مدت اخير، در راستای کمپين زنان، من استاديوم رفتن رو تجربه کردم! البته به قول اين آقای هم‌وبلاگی، استاديوم 100هزار نفری اصلا چيز ديگری است و اين تجربه حقير ما، با تعداد کم تماشاگر، انگشت‌کوچيکه اون هم نمی‌شه. ولی به هر حال من از بابت همين هم شادم! با دوستان نقشه کشيديم که يک بار بريم به تماشای فوتبال استراليايي، شور و هيجان تماشاگران اون‌جا بايد خيلی بيشتر باشه.

International Food and Fun Fair 2006- Campus East

2006-05-08T19:39:00.000+10:00

نمایشگاه دیروز به خوبی و خوشی برگزار شد و به کمک دوستان غرفه ما خیلی پر‌رونق و پر‌طرفدار بود و بهمون خیلی خوش گذشت. قسمت غذا و شکم‌چرانی که واقعا عالی بود. از اون‌طرف تقریبا جز ما هیچ تیم دیگه‌ای سرگرمی ارایه نمی‌داد. در تب و تاب و هیجان ناشی از غذاهای رنگارنگ، اصولا کسی فرصت نداشت تا به کارهای فرهنگی برسه. بنابراین تخم‌مرغ‌های ما بدجوری باد کرد. در عوض یه ابتکار دیگه زدیم. توی بساطی که برای اون روز خریده‌بودیم، یه سری چوب بستنی پیدا کردیم (که هنوزهم نمی‌دونیم به چه دلیلی خریداری شده‌بودند!!). هر کسی که به غرفه ما سر می‌زد می‌تونست اسمش رو به انگلیسی روی یه سر چوب بستنی بنویسه و بچه‌ها براش فارسیش رو می‌نوشتند. خلاصه فکر کنم الآن همه همسایه‌هامون اسمشون رو بلدند به فارسی بنویسند. اصولا این الفبای ما خیلی ملت رو هیجان‌زده می‌کنه!

اما تخم‌مرغ‌ها هم نه تنها بی‌مصرف نموندند، بلکه به بهترین نحو استفاده شدند. توی بازدید کننده‌ها یه پسرک 10-12 ساله کپلی بود که که به شدت جذب رنگ کردن تخم‌مرغ‌ها شده بود. اول خودش یکی رنگ کرد. بعد رفت با 5-6 تا بچه دیگه برگشت. عکسی که می‌بینین مال همین صحنه است. خلاصه آخر سر ما هیچ اثری از تخم‌مرغ‌ها ندیدیم. همه رو رنگ کردند و بردند.

بعد از نمایشگاه هم یک به اصطلاحCultural Show بود که هی ملت می‌آمدند گیتار می‌زدند و خارج می‌خوندند. ما هم برای نشون دادن فرهنگ والای ایرانی دست به‌کار شدیم! هانی دف زد و من و سیامک هم در خوندن همراهیش کردیم. اون تصنیف قمر/ تعریف رو خوندیم که این‌طوری شروع می‌شه: " دیدم رویش گل باغ جنان ... ". استقبال خوبی هم شد! البته در واقع قسمت برجسته قضیه دفش بود که برای همه هیجان‌انگیز بود.

واقعا ممنون بچه‌ها به خاطر لطفتون، کمک‌هاتون و ایده‌های نابتون.

2006-05-08T10:34:00.000+10:00

به نظرتون اینا ملوس‌ترین موجودات روی زمین نیستن؟

عکس از ابراهیم.

روزمره

2006-05-05T13:47:00.000+10:00

1. رفتم برای خودم چای هلو درست کردم. چه عطری داره. آدم مست می‌شه. من کاملا حاضرم رژيمی بگيرم که توش همه چيز با هلو درست شده.

2. يک هفته از جلسه دفاعيه من می‌گذره. هنوز نيازدارم اديت‌های جزيی انجام بدم روی تزم تا آماده پرينت بشه. ولی دستم به کار نمی‌ره. انگار دنيا پر از کارهايی است که هيچ ربطی به تز عزيز من ندارند و از سر حادثه خيلی هم کارهای هيجان‌انگيز و جذابی هستند.

3. اين "نمايشگاه بين‌المللی غذا و سرگرمي" خوابگاه ما پس‌فرداست. فردا هم کلی فعاليت دسته‌جمعی وجود داره. مثلا همگی قراره فردا ساعت 1:00 بعدازظهر توی آشپزخونه بزرگ Campus East (CE) جمع شيم و آشپزی کنيم. بچه‌های کشورهای مختلف به تيم‌های جداگانه تقسيم شده‌اند و تيم ما فقط دونفره‌ است! چون جز ما هيچ ايرانی توی CE زندگی نمی‌کنه. در عوض ما رفقای شفيق رو دعوت کرديم که بيان و تيممون همچين جونی بگيره. قراره سالاد اولويه درست کنيم. برای سرگرمی هم به ملت تخم‌مرغ پخته می‌ديم که رنگ کنن.

4. قراره غرفه‌مون رو تزيين کنيم. بايد يه ايده‌هایی بزنيم که فرهنگ و هنر و صلح‌دوستی ايرانی رو نشون بده. من که دلم می‌خواد يه پلاکارد بزنم روش بنويسم: No War on Iran

5. باز هم "مسافران" بيضايی رو ديدم. اين فيلم يه خاصيت خيلی عجيب برای من داره، هيچ‌وقت به خودم زحمت نمی‌دم دنبال تفسيری برای اتفاقات سمبليکش بگردم. همين‌جوری بدون هيچ‌گونه نقد و تفسيری قشنگ‌تره. به نظرم يه جور اثر هنری نابه که با مخاطبش بدون واسطه تفسير، ارتباط برقرار می‌کنه. برای من از اون فيلم‌هايی است که هر از چندی بايد نگاهش کنم.

6. ديروز برای چک‌آپ رفتم مرکز پزشکی ولونگونگ. خيلی بانمک بود. انگار اين آقا دکترا همه‌جای دنيا يه تيپ و قيافه و اخلاق دارند! آدم هرجا ببينتشون می‌تونه حدس بزنه چه‌کاره‌اند.

7. بعضی‌ها اشاره می‌کنند که فونت وبلاگ مشکل داره. خوب من الآن سعی کردم که "ي" رو جایگزین "ی" های چسبیده بکنم. لطفا اگه باز هم مشکلی هست، بگید که ترتیب اثر داده شود.

زنان عربستان سعودی

2006-05-04T12:43:00.000+10:00

اطلاعات من در زمینه زندگی مردم توی کشورهای همسایه، خیلی کمتره در مقایسه با اطلاعاتی که از زندگی اروپایی‌ها یا آمریکایی‌ها دارم. دلیلش هم شاید این باشه که ادبیات، سینما، مطبوعات و کلا محصولات فرهنگی کشورهای غربی خیلی در دسترس‌تره در مقایسه با کشورهای خاورمیانه. و نتیجه اینه که تصاویر ذهنی من نسبت به زندگی مردم کشورهایی مثل عربستان خیلی مبهمه. اطلاعاتی که دارم خیلی کلیه، مثلا در مورد زندگی زنان. همه ما از اخبار و از دهن مسافران حج شنیده‌ایم که زنان در عربستان وضعیت اسف‌باری دارند، حق رای و رانندگی ندارند، روبنده می‌زنند، چند‌همسری برای مردان مساله‌ای عادی است و چیزهایی از این دست.

گویا دختر 24 ساله‌ عربستانی به نام "رجاء عبدالله الصانع" کتابی با عنوان "دختران ریاض" نوشته که به تازگی در عربستان منتشر شده. کتاب گویا دید منتقدانه‌ای داره نسبت به محدودیت‌های جنسی- اجتماعی زنان در عربستان سعودی. راستش برای من همین خبر که در عربستان نویسنده زن پیدا می‌شه کلی تازگی داشت؛ و اینکه دولت عربستان اجازه چاپ چنین کتابی رو داده هم جالب بود.

خبر رو توی بی‌بی‌سی خوندم. یه نگاهی به مطالب مربوطش هم کردم. چند تا گزارش و مصاحبه در همین زمینه. که اون‌ها هم جالب بودند و ذهنیت من رو در مورد زندگی زنان در عربستان "واقعی‌تر" کردند. هیچ‌وقت توی ذهنم نمی‌آمد که زنان سعودی دانشگاه می‌رن. گویا 50% دانشجوهای عربستان زن هستند! همون زنان روبنده‌دار در مراکز تجاری و دولتی کار می‌کنند هرچند که تنها 5% نیروی کار رو تشکیل می‌دهند. خیلی مذهبی هستند و دوست دارند بچه‌هاشون رو طبق اصول اسلامی بزرگ کنند. تفریحاتشون بیشتر تو مایه مهمونی‌های مذهبی یا رفتن به حجه،‌ سینما ندارند و برای دیدن فیلم باید تا بحرین سفر کنند و مهم‌تر از همه اینکه یه‌جورایی به نظر شاد و راضی می‌آن (حداقل این نمونه‌‌هایی که توی مصاحبه‌های بی‌بی‌سی شرکت کرده‌اند). نمی‌دونم "دختران ریاض" چه‌جور کتابی است اما دلم می‌خواد که ترجمه بشه و بتونم بخونمش. ادبیات ابزار قدرتمندیه توی دادن اطلاعات در مورد context ای که نویسنده توش زندگی می‌کنه.

موسیقی سایت تبیان

2006-05-03T13:05:00.000+10:00

تا حالا چندین بار به صورت گذری به سایت موسسه تبیان سر زده بودم برای پیدا کردن یه سری از موسیقی‌های وطنی. امروز سری به بخش موسیقی سایت زدم. اگه تا حالا چک نکردید برید و یه سری بزنید. خیلی چیزای خوب می‌شه توش پیدا کرد.

بنان

2006-05-01T23:35:00.000+10:00

امروز، در سال هزار و دويست و نود خورشيدی، بنان در قلهک به دنيا اومد. همه چی رو راجع به بنان گفته‌اند و همه چی رو در موردش جاهای ديگه بخونين. تنها چيزی که به من احساس اين رو می‌ده که از خودمه اينه که ازتون می‌خوام يک بار ديگه به اين آهنگ ای ايران (گذرواژه برای unzip کردن: www.persiandel.com) گوش بدين (ايستاده يا نشسته فرقی نمی‌کنه!). فقط گوش بدين لطفا و باهاش نخونين. ببينين چقدر با اون آهنگ حماسی اپرايی که احتمالا تو ذهنتون نقش بسته متفاوته. مسلما با من هم‌عقيده اين که تکنيکش نه کاملا سنتيه نه کاملا کلاسيک غربی و نه کاملا هيچ چيز ديگه! تکنيک بنان در اين آهنگ رو، به نظر من، فقط می‌شه با یه کلمه توصيف کرد و اون اينه: ايرانی (لطفا منظور من رو بفهمين! خواهش می‌کنم! عادت ندارم فارسی (و نه انگليسی و نه به هيچ زبان آدميزادی ديگه) حرف بزنم، شرمنده!). اين تکنيک، باز هم به نظر من، ويژگی‌ایه که فقط در بنان می‌تونين پيدا کنين.

http://www.persiandel.com/?id=150

از سینما و دیگر شیاطین

2006-05-01T13:26:00.000+10:00

وبلاگ سینمایی ما داره کم کمک جونی به خودش می‌گیره. هنوز خیلی احتیاج به زلم زیمبو داره البته. ولی قول می‌دم که به زودی خوش‌قیافه‌تر از این حرف‌ها بشه. قراره توی این وبلاگ با یک سری از دوستان در مورد فیلم‌هایی که می‌‌بینیم، بنویسیم. انگیزه اصلی ایجاد از سینما و دیگر شیاطین، این بود که وقتی می‌خواستیم یه فیلمی رو برای تماشا انتخاب کنیم و در مورد کیفیتش تردید داشتیم، مرجع قابل اعتمادی پیدا نمی‌کردیم. IMDB مسلما بانک اطلاعاتی خیلی معتبر و فراگیریه ولی بعضا آدم حس می‌کنه نمی‌تونه به سلیقه اعضای این سایت و نمره‌هایی که به فیلم‌ها دادند اعتماد کنه یا گاهی فقط نمره برای آدم کافی نیست. بنابراین این وبلاگ رو راه انداختیم تا بتونیم از توصیه‌های همدیگه استفاده کنیم. وبلاگ در حال حاضر 6 تا عضو داره و به احتمال بسیار قوی به تعداد اعضای تیم اضافه خواهد شد. امیدوارم وبلاگ رونق بگیره و مفید واقع بشه.

باز هم در قند هندوانه

2006-05-01T13:22:00.000+10:00

دوستان خارجه‌نشین که احتمالا به "در قند هندوانه" فارسی دسترسی ندارید، این لینک رو امتحان کنید. ترجمه قسمت‌هایی است از کتاب توسط آیدین نظاری. متاسفانه به آخر نرسیده.
با تشکر از آقای مجید که این لینک رو توی کامنت‌ها گذاشته‌اند.

Electricity

2006-04-28T18:13:00.000+10:00

اين دفعه که يه وسيله برقی می‌خرين که تو دفترچه دستور‌عملش فارسی و عربی هر دوش رو نوشته، فرصت رو از دست ندين و اين جوک بزرگ رو خودتون به چشم ببينين: ما در فارسی به ازای electrical واژه "برقی" رو به کار می‌بريم که عربيه، در حالی که در عربی واژه "الکهربائی" رو به کار می‌برن که معلومه کجايیه... باز بگين اين خاورميانه‌ای‌ها يکی يه تخته‌شون کم نيست!

2006-04-21T19:12:00.000+10:00

این هم از آدرس سایتی که توش هزاردستان رو میتونید دانلود کنید. کلی فیلم و سریال ایرانی داره. فیلم جدید، قدیمی، سریال و حتی کارتون! نمی‌دونم این کارتون‌ها دوبله هستند یا نه ولی اگه باشند خیلی خوبه.
راستی برای علاقمندان، سریال "آینه عبرت" هم روی این سایت هست!!!

خاطرات آدم و حوا / در قند هندوانه

2006-04-21T13:02:00.000+10:00

هفته پیش عیدی‌های مامانم رو دریافت کردم. دو تا کتاب هم داشتم. "در قند هندوانه" ریچارد براتیگان و "آدم و حوا" مارک تواین. هر دو رو با ولع و با سرعت هر چه تمام‌تر خوندم. هر دوتاشون تا حدودی جالب بودند و به نظرم ارزش وقت گذاشتن دارند.

من از ترجمه" آدم و حوا" (حسن علیشیری) خیلی خوشم نیومد چون زیاده از حد عامیانه شده بود و یه جورایی به نظرم لوس اومد. خود کتاب جالبه ولی به اون حدی که ملت تعریفش رو می‌کردند، شاهکار نبود. از عنوانش معلومه که خاطرات آدم و حواست! در واقع اولین خاطرات نوشته شده توسط بشر! حس می‌کنم به زبان اصلی خوندنش باید جالب‌تر باشه.

"در قند هندوانه" خیلی ریچار براتیگانی بود! من فقط "صید قزل‌آلا در آمریکا" رو ازش خونده بودم قبلا –و ناگفته نماند که هیچی نفهمیده‌بودم!-، ولی حتی اگه بهم نگفته بودند که چه کسی "در قند هندوانه" رو نوشته، می‌تونستم بفهمم. منظورم اینه که سبک این نویسنده یه‌جورایی خیلی خاص و تکه. در هر دو کتاب راوی متکلم وحده است و یه جوری همه چیز رو تعریف می‌کنه که انگار از دنیا و مافی‌ها سیر شده،‌ یه جورایی بی‌اعتنا و بی‌تفاوته و چیزای عجیب و خارق عادت رو خیلی عادی روایت می‌کنه. "در قند هندوانه" حکایت مردمی است که در سرزمینی به این نام زندگی می‌کنند و همه چیز زندگیشون ساخته‌شده از قند هندوانه، چوب کاج ، سنگ و روغن قزل‌آلا. قند هندوانه رو تولید می‌کنند و در ساخت همه‌چیز مصرف می‌کنند، از نظرشون دنیا همین زمین خودشون و بقیه دنیا "کارگاه فراموش‌شده" است. خلاصه این کتاب هم خیلی آسون نیست فهمیدنش ولی فصل‌هاش به طرز واضحی به هم مربوطند و به عکس "صید قزل‌آلا" اونقدر گنگ نیست که آدم حوصله‌اش سر بره. کلا فکر می‌کنم کلید رمزگشایی کتاب‌های براتیگان "قزل‌آلا" باشه، اگه آدم به درک این قضیه نایل بیاید دیگه به مقام کشف و شهود آثار براتیگانی میرسه!‌ خلاصه این هم برای خوندن بد نیست. ترجمه‌اش (مهدی نوید)هم خیلی دلچسب و روانه.

پی‌نوشت1: به طور اتفاقی به وبلاگ‌های حسن علیشیری برخورد کردم. اگه ندیدیدش و دوست داشتید سری بزنید، ‌اینجا و اینجا.
پی‌نوشت 2: در مورد "در قند هندوانه" فکر کنم زیاد نوشته‌اند، اگه فقط می‌خواهید ایده‌ای درموردش داشته باشید به این نگاهی بیندازید.

هزاردستان

2006-04-19T13:02:00.000+10:00

یکی از دوستان هست که ترفند خاصی در پیدا کردن فیلم‌های ایرانی از روی وب داره. به لطف این جناب، ما اینجا کلی خوش به حالمون شده. الآن کامپیوترمون پره از فیلم‌های ایرانی درست و حسابی.

این روزها مشغول تماشای هزاردستان بودیم. طبق معمول جادوی علی حاتمی سحر می‌کنه؛ آدم رو پر می‌کنه از رنگ و بو و صداهایی که همش متعلق به سرزمین توست. من همینش رو دوست دارم. عشق و دلبستگی شدید به فرهنگ ایرانی. انگار همه جنبه‌های مثبت ایرانی بودن رو با افتخار، یکی یکی نمایش می‌ده، اون هم به هنرمندانه‌ترین شکل. هر قطعه موسیقی، نقاشی یا بنای ایرانی که نشون می‌ده رو انگار قبلا کلی ناز و نوازش کرده، آرایش و پیرایشش کرده و وقتی می‌گذارتش جلوی چشم من و شما،‌غرقمون می‌کنه از افتخار اینکه با این اثر هنری نسبتی داریم. عزت‌نفس ملی رو توی آدم بیدار می‌کنه، چیزی که به نظر من برای ما لازمه.

داشتم برای پیدا کردن عکس تیتراژ پایانی هزاردستان (همون که یه قابه، توش یه نقاشی از چهره مشایخی- انتظامی- نصیریان- رشیدی و کشاورز) جستجو می‌کردم که به این نوشته برخوردم. فکر می‌کنم بد نباشه برای دونستن کارنامه علی حاتمی. عکس مورد نظر که پیدا نشد ولی خوب موسیقی تیتراژ آغازین رو می‌تونین اینجا گوش بدین.

سرانجام کانگرو

2006-04-18T18:00:00.000+10:00

خیلی وقته که چیزی ننوشتم. راستش سرم خیلی شلوغ بوده. اون هم به معاشرت و ارتباطات! از اونجایی که طی 7 ماه اخیر از کمبود ارتباطات، زندگی‌ام مختل شده بود این دو هفته اخیر رو با تک تک سلول‌های پوستم جذب کرده‌ام! انقدر با دوستان معاشرت کردیم که حتی گاهی به این حس می‌رسیدم که کمی privacy هم بد چیزی نیست! خلاصه که الآن یه ذره از کمبودهای ماه‌های اخیرم جبران شده و زندگی برام به شکل عادی در اومده، اون‌طوری که باید باشه: پر از رفت و آمد و گپ و گفتگو، بازی، گرمای شناختن آدمهای جدید، ردو بدل کردن احساسات، بحث های فلسفی که هیچ مشکلی از مشکلات ما و دنیا حل نمی‌کنه، چالش‌های ارتباطی و و و .

از اخبار اینجا اینکه هوا حسابی پاییزی شده و شب‌ها خیلی سرد می‌شه. ما هم مثل ایران تعطیلات 4 روزه داشتیم به مناسبت عید پاک. توی تعطیلات بالاخره رفتیم باغ‌وحش سیدنی Taronga Zoo و چشممون به جمال کانگرو و کوالا روشن شد. این هم از عکس‌هایی که عباس از 8 ماه پیش انتظارش رو داره:

ghoti

2006-04-12T23:47:00.000+10:00

اونايی که تا حالا اينو نديدين، سعی کنين اين کلمه رو بخونين: ghoti
اشتباه نکنين. اين "قوطی" پينگليش نيست. يه آقای بامزه‌ای به نام جرج برنارد شاو يه زمانی واسه اين که بی‌قاعدگی تلفظ در زبان انگليسی رو نشون بده اين کلمه رو ساخته و گفته که خونده مي‌شه fish به قرينه‌های زير:

gh مثل کلمه laugh صدای f می‌ده؛

o مثل کلمه women صدای i می‌ده؛

ti هم مثل کلمه nation صدای sh می‌ده.

جان مادرتون اين مرتيکه شاو احساس خوش‌مزگی نمی‌کرده؟ البته چون ظاهرا آدم معروفی بوده کسی بهش چيزی نگفته. من اگه گفته بودم که تا حالا منو کشته بودين! حالا هی بگين چرا می‌خوای معروف شی، چرا می‌خوای معروف شی...

2006-04-12T22:39:00.000+10:00

soda

2006-04-11T23:53:00.000+10:00

حتما به اين جا يه سری بزنين. توش موجوداتی به نام soda رو می‌بينين. اين موجودات تشکيل شدند از یه سری مفصل (نقطه‌ها)، يه سری استخون (خط‌های ساده) و یه سری ماهيچه (خط هايی که وسطشون نقطه داره). ماهيچه‌ها در زمان‌های مشخصی با بسامد قابل کنترلی منقبض و منبسط می‌شن. اگه از اختراع يه دست يا پای جديد خوشتون مياد، با يه کم بازی کردن با کنترل‌هايی که تو سمت چپ پنجره‌تون دارين و یه کم فسفر سوزوندن، لم قضيه مياد دستتون و به زودی می‌تونين به يه سازنده soda تبديل بشين. اگه هم حال اين چيزها رو ندارين، پيش‌نهاد می‌دم که دست کم يکی دو تا از اين sodaهايی که ملت ساختن رو load کنين و تماشاشون کنين که واسه‌تون حرکت می‌کنن. البته يادتون باشه که می‌تونين برشون دارين و بکوبينشون به ديوار و بهشون يه کم بخندين. بعد يه مدت به يه جايی می‌رسين که هر حرکت دست و پا، يا حتا انگشتاتون رو به شکل تجزيه‌شده انقباض و انبساط ماهيچه‌ها و حرکت استخون‌ها حول مفصل‌ها می‌بينين! ترسناکه نه؟ که چقدر هر حرکت کوچيک توش پيچيدگی هست و برای اين که يه کار کوچيک، مثل تکون دادن نوک انگشت، انجام بشه چند تا از اجزا با هم ديگه، با هماهنگی، اندرکنش دارن...

مشاوره روان شناسی 2

2006-04-05T12:33:00.000+10:00

امروز یکی از برنامه‌های اپرا وینفری ( که بعضا چیزهای خوبی توش پیدا می‌شه) رو نگاه می‌کردم که در واقع یه جور از این جلسات مشاوره عمومی بود. 3 نفر خانم موضوع بحث بودند که هر سه معتقد بودند به رابطه جنسی معتاد شده‌اند و آمده بودند تا از اپرا خانم و روانشناسش کمک بگیرند. می‌گفتند که به هیچ‌وجه دلشون نمی‌خواسته هیچ‌کس از اطرافیانشون به این قضیه پی ببره. و از طرفی احتیاج مبرم به کمک دارند. خانم روان‌شناس هم اون‌ها رو متوجه این کرد که این هم مثل بقیه موارد اعتیاد، در واقع بهانه‌ای است برای از یاد بردن واقعیت‌های دردناک زندگی و روبرو نشدن با اونا و اینکه بهتره از مشاوره تخصصی استفاده کنند و این جور حرف‌ها.

خوب من درک می‌کنم که آدم‌ها در جلسات خصوصی مشاوره از یکی از طرق پست پیش ( و مواردی که به ذهن من نمی‌رسه الآن) مشکلاتشون رو سبک کنند. ولی بعضی وقت‌ها نمی‌فهمم که مطرح کردن مشکلات خصوصی توی یه جمع بزرگ و یا از طریق رسانه‌های جمعی چه‌جور حس رضایتی ممکنه به آدم‌ها بده. مثلا این خانم‌ها از چه چیز اینکه مشکلشون از تلویزیون پخش بشه حس رضایت می‌کردند؟ نکته‌ای که وجود داره اینه که در همه‌‌جای این دنیای امروزی ما، به طور عمومی زندگی جنسی بیش از حد فعال برای زنان ضد ارزش محسوب می‌شه. خانم‌های مورد بحث هم به این قضیه واقفند و اعتیادشون براشون یه راز بزرگ محسوب می‌شده که نمی‌خواستند هیچ‌کس بفهمه. حالا، چه انگیزه ای موجب شده که دلشون بخواد به این شیوه مشکلشون رو با عموم مردم در میون بگذارند؟ چه چیزی بهشون حس رضایت می ده؟

شاید اینکه به ترس بزرگشون غلبه کردند و راز آزار دهنده شون رو نه تنها به اطرافیانشون بلکه به میلیون‌ها آدم دیگه فاش کردند؟ یا چی؟

مشاوره روان شناسی 1

2006-04-04T16:29:00.000+10:00

به نظر من آدم‌ها به دلایل مختلفی از جلسات مشاوره با متخصصین روانشناس احساس رضایت می‌کنند:

1. برای حل مشکلاتشون یه سری راه‌حل دریافت می‌کنند.
2. می‌تونن درد دلشون رو بگن. به عبارتی یک گوش شنوا هست که به حرفاشون با دقت توجه می‌کنه و در مقابل بار مشکلات خودش رو روی دوش اونها نمی‌گذاره. برای خیلی از افراد اصلا مهم نیست که مشکلاتشون حل بشه. صرفا احتیاج دارند با کسی درد دل کنند تا سبک بشن.
3. می‌تونن با کسی که درکشون می‌کنه صحبت کنند. بیشتر مشاورین با مراجعینشون با سمپاتی برخورد می‌کنند و فرد مراجع احساس نمی‌کنه که داره از طرف مشاور قضاوت می‌شه.
4. با فردی صحبت می‌کنند که قضاوتش تخریبشون نمی‌کنه. حتی اگر مشاور فرد رو مورد قضاوت قرار بده، آسیبی که فرد از این بابت می‌بینه کمتر از حالتی است که از طرف نزدیکانش قضاوت بشه. چون اصولا آدم‌ها دوست دارند، افرادی که روزمره باهاشون در ارتباطند نسبت بهشون نظر مثبتی داشته باشند، و این حساسیت در مورد افراد غریبه کمتره.
5. ولی عامل ریشه‌ای‌تری وجود داره که در واقع همه موارد بالا رو دربرمی‌گیره. اینکه، فرد مراجع در طول جلسه مشاوره فقط و فقط به "خودش" می‌پردازه. توی مدت نیم ساعت ( یا حالا هرچی) مشاوره، انگار که این "خود" می‌‌شه محور دنیا. تو می‌شینی و در مورد خودت، ترس‌هات، آرزوهات، ارتباطاتت و خلاصه "خود"ت حرف می‌زنی. این موجب می‌شه که یک نوع عزت نفس در تو ایجاد شه. یه جور حرمت به این "خود"ی که به دلایلی ازش ناراضی هستی و فکر می‌کنی که بیماره.

مسلما موارد دیگه ای هم وجود داره که به ذهن من نمی رسه.

این مطلب ادامه دارد...

تعطیلات نامه

2006-03-28T19:45:00.000+11:00

ظهر شده. آفتاب پهن شده وسط حیاط جلوی واحد ما و آدم رو وسوسه می‌کنه که بزنه بیرون. تسلیمش می‌‌شم. حوله و دوربین و کتاب رو می‌اندازم تو کوله‌ام. با ضدآفتاب صورتم رو می‌پوشونم. کلاه ایمنی رو می‌گذارم روی سرم و می‌رم پارکینگ. طبق معمول موقع بیرون آوردن دوچرخه پاهام رو زخم و زیلی می‌کنم. یادم می‌افته که این زخم‌ها نشانه ورزشکاریه. به این ترتیب با غرور، سرم رو بالا می‌گیرم و پا می‌زنم. مسیر دوچرخه‌سواری در حاشیه ساحل واقع شده. به دریا نگاه می‌کنم. دوچرخه‌سوارهای دیگه ازم جلو می‌زنند. ای بابا، چرا تندتر از این نمی‌تونم برم؟ باز یادم می‌افته که چیزی که مهمه پیشرفته، نه اینکه الآن چه‌قدر تند می‌تونم برم. از اینکه به این خوبی خودم رو خر می‌کنم، شاد می‌شم.

می‌رسم. دوچرخه رو قفل می‌کنم می رم تو ساحل. حوله ام رو پهن می‌کنم روی ماسه‌ها، خیلی نزدیک خطی که آب دریا به جا گذاشته. دراز می‌کشم و کتابم رو باز می‌کنم. از دست این قاجاریه که چه‌ها بر سر مملکت آوردند، یه کم ته دلم بد وبیراه می‌گم. گوشه چشمم ولی به موج‌هاست. ساحل اینجا به نظرم خیلی پهن و مسطح می‌آد شاید چون موج‌ها وقتی می‌شکنن تا مسافت زیادی توی ساحل شنی جلوتر می‌آن، بیشتر از حالت معمول.

ملت مشغول شنا و موج‌سواری ان. اکثرشون نوجوانند. یادم می‌افته به مقاله‌ای که می‌گفت استرالیا از نظر تحصیلات دبیرستانی دچار مشکله. خیلی وقت‌ها بچه‌ها سر کلاس‌هاشون حاضر نمی‌شن چون دارند وسط دریا موج‌سواری می‌کنند. حس می‌کنم پدیده قابل درکیه. پامو می‌زنم به آب. شلوارم خیس و شنی می‌شه. تا خونه رو باید همین‌طوری برونم. سر راه یک ردیف نخل کشف می‌کنم. چقدر هم کوتاه و چاقن. عاشقشون می‌شم.

دوش داغ، غذای گرم و نرم به علاوه برنامه‌کودک و آهی از سر رضایت. حس می‌کنم از تعطیلاتم راضی‌ام. می‌دونم که به زودی نظرات اساتید رو دریافت می‌کنم و باید دست به کار تصحیحات و آماده‌کردن ارایه‌ام بشم. دلم اما سفر می‌خواد به یه جای دور، سفر همیشه آدم رو تازه می‌کنه.

امروز

2006-03-27T12:04:00.000+11:00

بعضی روزها که از خواب پا می‌شم حس شگفت‌زدگی می‌کنم، از اینکه دنیا داره می‌چرخه،‌ من وجود دارم و سلامت هستم! به شکرانه، نیت می‌کنم که امروز من هم توی این چرخش اثری بگذارم؛ یه جوری که شبش شاد باشم.

تعطیلات نوروزی

2006-03-22T13:23:00.000+11:00

امروز خیلی سبک و هیجان‌زده‌ام. بالاخره نسخه کامل تزم رو برای اساتیدم پست کردم. فعلا منتظرم که نظراتشون رو برام بفرستند. تا اون موقع بی‌کارم. یعنی وقتم مال خودمه. آخ که چه حس شیرینیه. انگار این چند روزه اول فروردین رو من هم تعطیلات نوروزی دارم.

این مدت تز نوشتن به من خیلی سخت گذشت. اصلا من با این سیستم انفرادی کار کردن حال نمی‌کنم. ‌انگار در یه مقطعی از زندگیت باید عمده وقتت رو در خلوت سر کنی،‌ نمی‌تونی با دیگران ارتباط درست و حسابی برقرار کنی چون مجبوری تز تک نفره‌ات رو بنویسی. اصولا اینجا، مرام تحصیلات بالای لیسانس همین‌طوری است. هر کس روی پروژه خودش کار می‌کنه و از کار گروهی و این حرفا خبری نیست. من دلم، هزار بار برای کار تیمی تنگ شده. کار با یک تیم چند ملیته که با هم تا به حال سلام علیک هم نداشته‌اید ساده نیست، ولی در کل خیلی بازدهی بیشتری داره،‌ با هم هم‌فکری می‌کنید، نقاط ضعف هم رو می‌پوشونید و از همه مهمتر یه جور نزدیکی بینتون ایجاد می‌شه و ازفرصت ایجاد روابط دوستانه برخوردار می‌شید. اینجا اما اگر دانشجوی research باشید، هیچ کار مشترکی با دیگران انجام نمی‌دید و همین موجب می‌شه خیلی کند و سخت به دیگران نزدیک شید.

به هر حال دیگه هر چی بود، (تقریبا!) گذشت. من فعلا برم به بقیه تعطیلاتم برسم.

سال نو مبارک

2006-03-21T11:44:00.000+11:00

سیب و سکه و سرکه و سیر و ساعت، پنج تا سین. گلدون به جای سبزه و باز هم یکی کم داریم. خوب به خودمون می‌بخشیم، اینجا امکانات کمه. مهم اینه که سال تحویل شده و من هم احساس تحول می‌کنم! حالم یه عالم خوبه. حس می‌کنم خیلی خوبه که آدم دلش بند مراسم و تشریفات سال نو باشه. انگار معنی همه کارهایی که برای تحویل شدن سال می‌کنیم اینه که تو اون لحظات خودمون رو بسپریم به این حس نوشدن. انگار خودت رو رها می‌کنی که حس تازه‌شدن سال درونت نفوذ کنه و تو رو هم تازه کنه.

سال نو مبارک!

2006-03-17T19:04:00.000+11:00

بهاریه آقای غیاثی اشکم رو درمی‌آره. بلند بلند هق‌هق می‌کنم، اصلا نمی‌فهمم این همه بغض از کجا آمده. شاید چون تصاویر خیلی زنده‌اند. سفر به ایران، رسیدن به تهران شلوغ، خانواده، جمع رفقا، جاده‌های شمال، بوی عید نوروز، دید و بازدیدها، و آخر سر دلتنگی برای برگشتن به خانه، در خاک غریب.

این دومین تعطیلات عیدی است که دور از ایرانم. گریه‌ام از سر دلتنگی برای بهارهای وطنی نیست. ایران، حتی اگر عیدهاش مثل زمان‌های بچگیم باصفا بود، ازش بیرون نمی‌آمدم. تلخی اوقاتم از حس بی‌وطنی است. از اینکه اهل هیچ جایی نیستم انگار. فعلا دلم نمی‌خواد برای زندگی برگردم ایران و می‌دونم که سال‌ها طول می‌کشه که به یه خاک دیگه احساس تعلق کنم، شاید هم هیچوقت نکنم.

ای کاش آدمی،
وطنش را همچون بنفشه‌ها

می‌شد با خود ببرد به هر کجا که خواست...

Shawshank Redemption (1994)

2006-03-16T17:32:00.000+11:00

یک فیلم بسیار روان و خوش‌ساخت با مضمون "امیدواری". از اون فیلم‌هاست که وقتی می‌شینی پاش، امکان نداره حواست پرت جای دیگه‌ای بشه. قصه‌ای است درباره یک قهرمان که دنیای ستمگر رو با خودش مهربون می‌کنه. به نظرم این نمونه یک فیلم خوب "آمریکایی" است. فیلم‌های آمریکایی یه نوع خوش‌بینی بانمک دارند که موجب می‌شه قهرمان داستان بالاخره در آخر پیروز و موفق بشه و بیننده فیلم هم راضی و خوشحال بره سراغ زندگی خودش. خلاصه که دیدنش به حال آدم خسته مفیده.

کارگردانش همون کسی است که “The Green Mile” رو ساخته و فضای داستان هم باز توی زندان می‌گذره.

کمک

2006-03-15T14:30:00.000+11:00

خوابگاه ما ماه آینده قراره یک نمایشگاه بین‌المللی برگزار کنه! به این ترتیب که هر ملیتی برای خودش غرفه‌ای داشته باشه و یک نوع غذا و یک جور سرگرمی سنتی-ملی ارایه کنه.

به نظرتون برای پاسداری از آبروی ملی باید چه کنیم؟ هر چی به ذهنتون می‌رسه بگین لطفا.
در مورد غذا، باید در واقع یه جور پیش‌غذا یا دسر درست کنیم و منظور از سرگرمی هم یه جور بازی یا شیرین‌کاری است.

دوچرخه‌سواری

2006-03-14T20:43:00.000+11:00

بعد 15 سال دوباره دوچرخه‌سواری کردم! تجربه بسیار بسیار هیجان‌انگیزی بود. اصلا فکر نمی‌کردم یادم باشه که چه‌جوری روی چرخ باید نشست. اون هم چرخ به این گندگی. ولی خیلی ناخودآگاه پاها و دست‌ها وظایف خودشون رو انجام دادند. من هم نه خیلی جسور نه خیلی ترسو، کنار اتوبان زیر بارون ریز دوچرخه‌سورای کردم، پشت چراغ قرمزها ایستادم‌، و برای عابرهای پیاده بوق زدم (نشون می ده که چه‌قدر ذوق‌زده و جوگیر شده بودم!).

توی مملکت ما چه حقوق پیش‌پا‌افتاده‌ای رو از آدم می‌گیرند. تازه بدتر اینکه تنبل‌هایی مثل من حتی وقتی که منعی هم وجود نداره، انقدر دیر به فکر می‌افتند که بجنبند و ترک عادت کنند. حالا خیلی حس خوبی دارم! هی دخترهای خارجه‌نشین! اگه هنوز امتحان نکردین امتحان کنین، از من یاد بگیرین!

حاشیه: تا یادم نرفته بگم که مشوق اصلی من در کسب این موفقیت عظیم این آقای هم‌وبلاگی بوده.

شصت

2006-03-11T23:44:00.000+11:00

پرده نخست: يه جورايی، به طور خيلی ذاتی و درونی و ته‌نشين‌شده‌ای، فکر می‌کنم شصت سالگی مرز پيريه! مثلا چند سال پيشا شصت‌وچندساله‌ها پدربزرگ‌هام بودند، يا شوهرخاله‌ام اخيرا شصت سالش شد، و خيلی مثال‌های ديگه. ولی مثلا اگه کسی پنجاه‌وچند سالش باشه (حتا به ازای چند=9!) نمی‌دونم چرا اصلا فکر نمی‌کنم پيره.
پرده دوم: امشب زنگ زديم به بابام که تولدش رو بهش تبريک بگيم. وقتی داشتيم با شوخی و خنده حساب می‌کرديم که چند سالشه و به عدد پنجاه‌وپنج رسيديم، يه دفعه جمع و تفريق آن‌لاين مزخرفم خوب شد و ناخودآگاهم، به طور خودکار، تفاوت اندک پنجاه‌وپنج و شصت رو حساب کرد و با يه پتک کوبيد تو سرم... يادم نمياد چه جوری سر صحبت رو هم اوردم و گوشی رو دادم به سارا تا بتونم سر فرصت از کما خارج بشم.

2006-03-11T16:30:00.000+11:00

نمی‌دونم تو این مدت اخیر چه‌کاری پیش برده‌ام؟ تزم رو تموم نکردم، ورزش نکردم، عیدی نخریدم، سبزه سبز نکردم، فقط یه جوری گم شده‌ام بین آهنگ‌ها و فیلم‌ها. نمی‌دونم این چه دردیه، گاهی یادم می‌ره که یک‌بار، فقط یک‌بار قراره زندگی کنم.

ای لامروت

2006-03-04T01:02:00.000+11:00

می‌دونم ممکنه واسه بعضيا تکراری باشه، ولی ممکنه هم واسه بعضيا نباشه! يادم نمی‌ره ... همه با هم ... اون شب تو کافه ...

مرجع: کافه ناصری

چندوجهی منتظم

2006-03-03T12:23:00.000+11:00

بر عکس چندضلعی منتظم (که بی‌شمار تا داريم ازش)، فقط پنج تا چندوجهی منتظم داريم، فقط پنج تا! چهاروجهی، شش‌وجهی، هشت‌وجهی، دوازده‌وجهی و بيست‌وجهی منتظم. چون شکل‌هاشون خوشگله اين جا می‌ذارمشون.

اگه آدم ايده‌آليستی باشين احتمالن از تقارن مطلق بايد خوشتون بياد. حالا هم که می‌دونين فقط پنج تا از اينا داريم حتمن می‌خواين واسه خودتون هم داشته باشينشون. پس بازشده‌شون رو هم واسه‌تون می‌ذارم که بتونين درستشون کنين: چهاروجهی، شش‌وجهی، هشت‌وجهی، دوازده‌وجهی و بيست‌وجهی.

راستی چرا فقط پنج تا؟

Laleh

2006-02-27T13:16:00.001+11:00

به این صفحه یک سری بزنید. متعلق به لاله ( نه لولو) است، یک ایرانی که مدت ها پیش به سوئد مهاجرت کرده. می تونید توی قسمت Audio-Video نمونه کارهاش رو گوش کنید و ببینید. به فارسی‌، سوئدی و انگلیسی خونده. من که دوستش داشتم به خصوص آهنگ سوئدی storebror رو.

...

2006-02-26T00:18:00.000+11:00

اگه يه موقع دلتون واسه گل‌های ايران تو جام جهانی قبلی تنگ شده برين اين جا و اين جا. اين هم از فوايد اين که ماشين نداری و با اتوبوس اين ور و اون ور می‌ری و چون اتوبوس بيست دقيقه ديگه مياد بايست يه ربع وقت تلف کنی و چون نمی‌تونی منتظر موندن تو ايستگاه رو تحمل کنی چه کاری بهتر از اين که تو video.google.com اولين کلمه‌ای که به ذهنت می‌رسه رو سرچ کنی! اين رو هم با اونا پيدا کردم.

در ضمن من ديگه ی عربی نمی‌نويسم. همين نيست که هست!

ناهار

2006-02-24T22:50:00.000+11:00

اعتماد

2006-02-24T16:23:00.000+11:00

فوکویاما در این کتابش در مورد "اعتماد" معتقده که جوامع را می شه تقسیم کرد به اون‌هایی که سطح اعتماد درشون بالاست و اون‌هایی که سطح اعتماد پایینی دارند. و اضافه می‌کنه که سطح کامیابی (prosperity) یک جامعه مستقیما به سطح اعتماد حاکم بر اون جامعه مربوطه:

"موفقیت و توانایی یک ملت برای رقابت در عرصه جهانی به یک مشخصه فراگیر فرهنگی مشروط است: سطح اعتماد حاکم میان آن ملت."

نتیجه این‌که وقتی سطح اعتماد موجود در یک جامعه بالا باشه، زمینه برای رشد اقتصادی هموارتره. البته این گفته، خیلی کلیه ولی به نظر درست می‌آد. اعتماد به عنوان یک شاخص توسعه فرهنگی روی رشد اقتصادی تاثیر می‌گذاره و ازش تاثیر می‌پذیره و با هم یک نوع لوپ تشدیدکننده تشکیل می دن. نمونه‌اش رو هم تو زندگیمون زیاد دیدیم و حس کردیم...

دفتر جديدم

2006-02-21T17:26:00.000+11:00

خونه جديدمون رو خيلي دوست دارم. اينا عكس‌هاي آشپزخونه محبوبه كه تقريبا بيشتر وقتمون در اون مي‌گذره. به خصوص من كه ديروز با دفترم خداحافظي كردم و قراره اين چند هفته آخر رو توي خونه روي تزم كار كنم. همه بساطم رو پهن كردم روي ميز ناهارخوري، در دوقدمي يخچال و روبروي تلويزيون. از يك آدم شكم‌پرست فيلم‌دوست چه انتظاري دارين؟

اون حوله‌هايي كه اون بالا آويزونند رو نبينيد لطفا! از دستم در رفته و ديگه وقت نكردم عكس بهتري بگيرم!

عصر جمعه‌

2006-02-19T18:04:00.000+11:00

عصر يک روز يکشنبه پاييزي. نشسته‌ام پاي کامپيوتر و در ذهنم حس‌هاي عصر جمعه‌هاي پاييزي را بيدار مي‌کنم، زماني که هوا تازه خنک شده و هنوز خيلي زود تاريک نمي‌شود. آفتاب ملايم اما روشن، جلوي دلتنگ شدنت را مي‌گيرد. باد که از پنجره باز مي‌زند تو، سرماي نو‌رسيده را حس مي کني. ته دلت از تصور صبح زود بيدار شدن فردا مور مور مي‌شود ولي يادآوري ساعت‌هاي باقيمانده روز تعطيل خوشت مي‌کند. ذهنت را از همه چيز خالي مي‌کني و مي‌سپريش به معجزه لحظات، به تماشاي برگ‌هاي رنگارنگ که باد مي‌رقصاندشان. به حسي که ته ته دلت را روشن کرده، حس خوب در خانه بودن...

خونه جدید

2006-02-16T15:33:00.000+11:00

ما رفتيم خونه جديد. در واقع يه خوابگاهه البته، يا بهتره بگيم مجموعه واحدهاي مسکوني‌اي که توسط دانشگاه اداره مي‌شه. ماشين لباس‌شويي‌مون رو که يادتون مياد: واسه اين فروختيمش که تو اين خوابگاه لاندري سکه‌اي داريم، يه دلار واسه هر دور! حالا من رو تصور کنين توي لاندري: من و لاندري، من-لاندري، سيا-لاندري، سيا-لاندري! حالا چند بار اين کلمه رو با من تکرار کنين: سيا-لاندري، سيا-لاندري، سيا-لاندري، سيا-لاندري... حالا که اين کلمه تو ذهنتون نقش بست، ديگه هيچ بهانه‌اي ندارين که آره فلان روز به يادتون بودم و مي‌خواستم بهتون زنگ بزنم، اما شماره‌تون رو اون جا نداشتم و فلان جا داشتم و اين حرف‌ها... فقط کافيه کد استراليا رو از يه خري بپرسين و بعدش رو شماره‌گير تلفن CIA-LAUNDRY رو بگيرين، البته بدون Y آخرش. به ديگر سخن (!)، شماره خونه‌مون اينه:

+61 CIA LAUNDR

قول

2006-02-10T14:33:00.000+11:00

خودم، بي هماهنگي با سارا، از همين تريبون، اعلام مي‌کنم که ما قول مي‌ديم از وقتي رفتيم خونه جديدمون (يک‌شنبه) و اينترنت‌دار شديم (مـــــــع!) بيش‌تر بنويسيم! خنده‌داره که بگم تو خونه الانمون هم با يه تلفن مي‌تونستيم به تار جهان‌گستر وصل شيم، ولي همين که فکر مي‌کرديم باس يه روزي از اين جا بريم، نمي‌ذاشت که ... ؟؟؟ بگذريم... غرض از مزاحمت اين که تو رو خدا وب‌لاگ ما رو هم‌چنان بخونين و لينکش رو تو سايتاتون درست کنين!
اَي که من چه قدر از اين فونت بي‌ريختمون بدم مياد! مگه Tahoma چشه؟ اين ي هاي عربي رو ديگه نگو، واي... تفو بر تو اي چرخ گردون، تفو!

!!!

2006-02-10T13:40:00.000+11:00

آيا اگه ...

2006-02-07T16:01:00.000+11:00

آيا اگه طرف‌دار تيم آخر جدول باشي و تيمت در اثر برد تيم يکي مونده به آخر جدول، تو جدول بياد بالا، بشه تيم يکي مونده به آخر جدول، و تيم يکي مونده به آخر جدول، در اثر اين باخت، تو جدول بره پايين، بشه تيم آخر جدول، هر چند مي‌دوني که هر دو تيم آخر جدول سقوط مي‌کنن، بايد خوش‌حال باشي؟

بازی جدول

چرا گوگل را دوست دارم

2006-02-07T15:55:00.000+11:00

تو صفحه اصلي گوگل، اون جايي که هميشه چيزي که مي‌خواين search کنين رو تايپ مي‌کنين، هر کدوم از اينايي رو که ميارم تايپ کنين و نتيجه رو ببينين:

((127 + 132)^2 * Pi - 98/43)
sqrt(-560+702i)
245 AUD in USD
currency of Brazil in Malaysian money
define: weblog
population of iran
currency of china
weather la, ca
4.5 feet in cm
14.2 pascal in Newton per square meter
birthplace of beatles

بقيه‌شو ديگه خودتون برين کشف کنين. اون جوري بيش‌تر حال مي‌ده. البته من فارسي سريع تايپ مي‌کنم!

منطقه اکتشافي يک منطقه اکتشافي دو

2006-02-06T11:36:00.000+11:00

امسال براي اولين بار وسط تابستون متولد شدم. خيلي خيلي از تبريك‌هاتون ممنون. شاد باشيد همگي.

Park Chung Hee

2006-02-02T17:02:00.000+11:00

بحث‌هاي روزانه با دوست كره‌ايم، بدجور كنجكاوم كرد كه در مورد رييس‌جمهور دهه ۶۰ و ۷۰ كره‌جنوبي جستجويي بكنم:

Park Chung Hee، نظامي بلندرتبه، در سال ۱۹۶۱ با يك كودتاي نظامي بي سرو صدا و خونريزي به قدرت مي‌رسه و تا ۱۹۷۹ كه توسط يكي از دوستان نزديك و قديميش ترور مي‌شه، در اين مسند باقي مي‌مونه. هر چند كه در دهه ۷۰ شيوه ديكتاتورها رو پيش گرفته بوده، هنوز در تاريخ كره از او به عنوان نجات‌دهنده كشور ياد مي‌شه. در دوره‌اي به رياست‌جمهوري مي‌رسه كه كره شمالي، چه از نظر اقتصادي و چه ازنظر نظامي برتري مطلق داشته و كره‌جنوبي بسيار فقير بوده. آقاي رييس‌جمهور اون‌وقت چه‌كار مي‌كنه، به خاطر جنايت‌هاي ژاپني‌ها در طول تسلطشون به كره (به روايت اين دوست من، بيشتر به خاطر تجاوز به زنان كره‌اي) ، به دادگاه تهديدشون مي‌كنه و در عوض ازشون امتياز اقتصادي-تكنولوژيك مي‌گيره. با سرازير شدن سرمايه‌هاي ژاپني به كشور و با تكيه بر حمايت‌هاي آمريكايي، اقتصاد كشور كم كمك جوني مي‌گيره، از نظر صنعتي توسعه پيدا مي‌كنه و توان قشر متوسط بالا مي‌ره.

حالا گوش كنيد به بعضي جزييات اجرايي اين سياست‌ها از زبان اين رفيق من:
در طول دوران رييس‌جمهوري پارك، هيچ هزينه جداگانه‌اي به تميز كردن كوچه و خيابون‌ها اختصاص داده نمي‌شده، بلكه در هر خونه‌اي حداقل ۱ نفر موظف بوده راس ساعت ۶ صبح محوطه جلوي خونه خودش رو تميز و مرتب كنه. در مورد خيابان‌هاي بزرگ و غيرمسكوني اين وظيفه به عهده پليس بوده.

از ساعت ۹ شب به بعد استفاده از روشنايي الكتريكي ممنوع بوده و مردم مي‌بايست به نور شمع بسنده مي‌كردند.

كره‌جنوبي براي رقابت در قدرت نظامي‌اش با همسايه شمالي ،‌تصميم به ساختن تانك مي‌گيره. از اون‌جايي كه هنوز بسيار فقير بوده نمي‌تونسته تكنولوژي لازم رو بخره. بنابراين يك سري از نخبه‌ترين دانشمندانش رو روانه مي‌كنه براي بازديد از تسليحات آمريكايي. وظيفه اين نخبه‌ها اين بوده كه همه مستنداتي رو كه مي‌بينند، حفظ كنند( حتي اگر معني‌شون رو نمي‌فهمند) و به وسيله اين نوع جاسوسي، تكنولوژي رو بدست مي‌آرن و اولين نمونه تانكشون رو مي‌سازند.

قيمت برنج (به عنوان غذاي اصلي در شرق دور) خيلي گرون بوده براي همين تصميم بر اين گرفته مي‌شه كه دست به توليد "نودل" بزنند. باز هم تكنولوژي اش رو توسط جاسوس‌هايي كه به كارخونه‌هاي ژاپني مي‌فرستند به‌دست مي‌آرن و كلي دستآورد اقتصادي نصيبشون مي‌شه.

بعضي از اينا خنده‌دار يا به نظر غير اخلاقيه ولي در عين حال جالب و درس‌آموزه. جالب نيست كه اين دولت تونسته بين مردم فرهنگ‌سازي كنه كه به يك سري فداكاري تن بدن؟

گويا اين يكي از case study هاي Harvard Business School هم هست. من كه هوس كردم يه سري از اين case study ها بخونم، در مورد كشورهايي كه فقير بوده‌اند و هيچ كدوم از منابع طبيعي‌اي كه ما در ايران داريم رو هم نداشتند ولي الآن به مراتب از ما جلوترند. نمونه‌هاش هم فقط در شرق دور نيست، كافيه به كشورهاي اسكانديناوي نگاه كنيم تا ببينيم كه چه‌طور تغيير كرده‌اند و همين‌طور خيلي نمونه‌هاي ديگه.

*عكس از http://images.encarta.msn.com

2006-02-02T16:37:00.000+11:00

يه کار چندش‌آوري که آدم‌هاي احمق مي‌کنن اينه که خيلي چيزا رو به خودشون وصل مي‌کنن، حالا يا واقعن از روي حماقت، يا ا ز زرنگي واسه کسب اعتبار، و اتفاقي که متاسفانه مي‌افته اينه که وقتي اين احمق‌ها مي‌رن پايين، همه‌ي اون چيزها رو هم با خودشون مي‌کشن پايين. به عنوان يه نمونه کوچولو – که همين الان به ذهنم رسيد - اين "قند پارسي" - که اين روزها خيلي آسيب‌پذير هم هست و احتياج به حمايت هم داره – رو در نظر بگيرين. فقط فکر کنين چند ده سال طول مي‌کشه تا کلمه‌هاي قشنگي مثل سپاه، پاس‌دار، بسيچ، آريامهر و هزار تاي ديگه دوباره به چرخه کلمه‌هايي که دوست داريم روزانه ازشون استفاده کنيم برگردند؟
همين الان تو ذهن من و شما – مي‌دونم – هزار تا چيز خوب ديگه هست که روشون يه برچسب اجباري خورده...

اطلاع،‌ نه ارجاع

2006-02-02T13:17:00.000+11:00

قرار است پرونده ايران به شوراي امنيت "اطلاع" داده‌شود و نه "ارجاع" و اين به اين معني است كه هنوز اميدي هست. فرق ارجاع و اطلاع به نقل از شرق ۱۲ بهمن:

"ميان «ارجاع» و «اطلاع» دادن يك پرونده به شوراى امنيت تفاوت هايى وجود دارد. مهم ترين اين تفاوت ها اين است كه در «ارجاع» شوراى امنيت دست به اقدام مى زند اما با «اطلاع» موضوع، شورا تنها در جريان امور قرار مى گيرد."

دوازده بهمن

2006-02-01T19:03:00.000+11:00

۱. جناب پرزيدنت بوش گويا امسال توي سخنراني سالانه‌اش حسابي ما رو خجالت داده. من نمي‌فهمم چرا دست از سر ما برنمي‌داره.

۲. ۲۷ سال پيش در چنين روزي... ديگه هيچ حس و حال دهه فجري اي برام نمونده. فكر كنم مدت‌هاست فراموشش كردم، از وقتي كه مدرسه تموم شده،‌ شايدم قبل اون. انگار بزرگتر كه شدم، حس‌هاي انقلابي‌ام كمرنگ شدند. نه، نابود شدند. شايد چون فهميدم انقلاب‌ها چه ديناميك پيچيده‌اي دارند. دلم ديگه انقلابي نمي‌خواد براي مملكتم. هيچ چيزي يك شبه عوض نمي‌شه، به زمان نياز داره، به همت و صبر ...

۳. با همه اين حرف‌ها از شنيدن اين آهنگ كلي نوستالژيك شدم. تازه باز هم هست! (از سايت موسسه تبيان).

۴. كانديداهاي اسكار ۲۰۰۶

World Wide School

2006-01-31T16:52:00.000+11:00

اگه تا به حال به اين كتابخونه آن‌لاين سر نزديد، بزنيد كه ضرر نداره. بيشتر آثار مال قرن ۱۹ و ماقبل هستند و خيلي متنوع و زيادند. گويا يك سري از كتاب‌هاشون رو توي مجموعه پروژه گوتنبرگ هم مي‌شه پيدا كرد.

بسته پستي و كتاب

2006-01-31T12:49:00.000+11:00

من امروز حسابي شنگولم چون صبح رو با دريافت يك بسته بسيار هيجان‌انگيز از ايران شروع كردم. اگه دور از خانه و كاشانه زندگي مي‌كنيد، مي‌دونيد كه آدم چه حالي پيدا مي‌كنه وقتي بي‌خبر از همه جا در رو باز مي‌كنه و آقاي پستچي مهربان رو مي‌بينه با دست پر و منتظر امضا.

راستي اين برام خيلي جالب بود. اين آقاي پستچي ما يه كامپيوتر جيبي داشت كه باهاش باركد بسته پستي رو خوند و اون رو وارد بانك اطلاعاتي‌اش كرد، بعدش هم من بايد با اين قلم‌هاي باريك، روي نمايشگرش رو امضا مي‌كردم. مساله اينه كه اينجا آنچنان مملكت high tech اي نيست و اين جور وسايل خيلي گرونند.

چند وقته كه هيچ كتابي نخوندم و الآن در فقر فرهنگي به سر مي‌برم. دوستان اهل فرهنگ و تمدن، چي توصيه مي‌كنيد كه آدم بخونه؟ من اين كتاب‌هايي رو كه آن‌لاين موجود هستند، تهشون رو آوردم و ديگه هم حوصله اين "ادبيات مهاجر" رو ندارم. لطفا از كارهايي كه اخيرا خونديد بگيد كه ما هم مستفيض بشيم.

چرند و پرند

2006-01-31T11:53:00.000+11:00

چند روزه که هيچي ننوشتيم. سارا خيلي سرش شلوغ پايان‌نامه‌اش بوده و من هم يه سري ددلاين داشتم که بايد meet مي‌کردم و يه مقدار هم دنبال عوض کردن خونه‌مون و اينا بودم.اما اين روزها خيلي هم بي output نبودم ... بگذريم.

اولندش براي اين که يه خورده بخندين اين آگهي فروش ماشين لباس‌شويي‌مون رو ببينين.

بعدش هم واسه اين که بيش‌تر بخندين اين رو ببينين. (به نام نويسنده توجه کنين!) و خواهش دارم!!! دست کم پاراگراف يکي مونده به آخر رو بخونين.
ديگه اين که آق فرمون گفتن: "دقيقن غلط است ... بايد بنويسي دقيقا. حتمن غلط است... بايد بنويسي حتما" در اين زمينه دو نکته مي‌خوام بگم: يکي اين که انقدر اين جمله‌ها بااطمينان و قطعي هستند که من خودم هم به خودم شک کردم! دوم اين که من فکر مي‌کنم تنوين و همزه فارسي نيستند و به خاطر همين ازشون استفاده نمي‌کنم، همين. البته مثل لولو که مشكلات خودشو داره، من هم دلايل خودمو دارم...

چند تا لينك

2006-01-27T17:31:00.000+11:00

اين، قابل توجه كساني كه همه اتفاقات خوب دوره خاتمي رو بديهي مي‌انگاشتند (چه ادبي شد!) و معتقد بودن كسي نمي‌تونه جلوي آزادي‌هاي ايجاد شده رو بگيره.

تحقيقات بازاريابي

قابل توجه فوتبال دوستان

قابل توجه دوستان

Hex

2006-01-26T14:28:00.000+11:00

دقيقن نمي‌دونم اولش Hex از کجا اومد تو بازي‌هامون، ولي حدس مي‌زنم از سوال‌هاي المپياد کامپيوتر بوده، چون تو ذهن من، تصور Hex يه جورايي بدون کاک بريم /kAk-breym/ و داغون ممکن نيست، پس حتمن يه ربطي به اون‌ها داره ...
به هر حال، اگه خواستين يه بازي‌اي بکنين که مغزتون هم در حين بازي کار کنه، Hex رو پيش‌نهاد مي‌کنم. زمين بازي مثل لونه زنبوره و n در n. دو ضلع روبه‌رو مال يکي اند (مثلا سفيد) و دو ضلع روبه‌روي ديگه مال يکي ديگه. بازي‌کننده‌ها يکي در ميون يه خونه رو مي‌گيرن و هر کي زودتر دو ضلع روبه‌رويي که مال خودش هست رو به هم وصل کنه برنده است.
اگه آن‌لاين هستين که برين اين جا، اگه آف‌لاين مي‌خواين بازي کنين مي‌تونين از اين جا دانلودش کنين(زیپش رو باز کنین(!) و فایل html اش رو اجرا کنین). رو کاغذ هم مي‌تونين دو نفره بازي کنين. کشيدن زمين بازي اون قدر که به نظر مي‌رسه سخت نيست. اگه لمش بياد دستتون ديگه ساده مي‌شه.

فونت

2006-01-24T18:29:00.000+11:00

اين فونتي كه الآن داريم بهتره؟

روزمره

2006-01-24T17:58:00.000+11:00

۱. اين روزا به شدت درگير كار تزم هستم. نوشتن گزارش، خيلي پرفشاره. شده مثل غول مرحله كه اگه شكستش بدم مي تونم برم مرحله بعدي! مرحله بعدي هم نمي‌دونم چي چي هست، هنوز مبهمه ولي همينش يه جورايي برام جذابه و سر شوقم مي‌آره.

۲. داريم دنبال خونه مي‌گرديم. تا دو هفته ديگه قراردادمون تموم مي‌شه و فعلا دو تا گزينه هيجان‌انگيز داريم براي انتخاب بعدي‌مون كه قراره فردا يكي‌شون رو بريم ببينيم. هر دو از مجموعه مسكوني‌هاي دانشگاه هستند و اين‌طور كه نقل مي‌شه امكانات خيلي خوبي دارند. اينجا خونه‌هاي دانشگاهي خيلي بهتر از خصوصي‌ها هستند. يعني در ازاي مقدار مساوي اجاره، خونه‌هاي دانشگاهي هم از نظر سن و سال و قيافه بهترند، هم امكانات بهتر و بيشتري ( وسايل توي خونه،‌ گاز و برق و آب و ...) دارند، و هم امنيتشون قابل اعتمادتره ( اينجا از نظر امنيت خونه، دست كمي از مملكت خودمون نداره).

۳. ديشب فيلم ۱۰ كيارستمي رو كمي تا قسمتي ديديم ( توي دي وي دي كلوپي‌مون پيداش كرديم كه كلي فيلم خارجي داره.) و خوب حق ندارم تا كامل نديدمش در موردش نظري بدم ولي ميل شديدي وادارم مي‌كنه اعلام كنم كه اشتياق چنداني براي ديدن باقيش ندارم!

۴. به شدت چشم انتظار فوريه ام كه تلويزيون قراره ۴ تا سريالي رو كه من ديوونه‌شون ام، دوباره نشون بده. المپيك زمستاني‌ هم از ۱۰فوريه شروع مي‌شه و ما كه امسال زمستون رو دو‌در كرديم، مثل نديد بديدها مشتاق ديدن صحنه‌هاي برفي هستيم!

۵. ضمنا اين روزها، استراليا اپن (Australia Open) داره به پايان مي‌رسه و ما هر از گاهي مسابقه‌ها رو تماشا مي‌كنيم و من براي فدرر بوق مي‌زنم،‌ سيامك براي هركسي كه حريف فدرر باشه. به اين مي‌گن زندگي در محيط چندصدايي. راستي اين سايتشون خوب چيزيه، به صورت نسبتا آن‌لاين نتايج رو نشون مي‌ده.

۶. و در آخر يك پيغام نسبتا شخصي: اي همه كساني كه قرني است اي‌ميل‌هاتون رو جواب ندادم، واقعا ببخشيد. همين الآن مي‌رم جواب مي‌دم.

شبكه

2006-01-22T21:00:00.000+11:00

من اعصابم خرد شده. غربت زده نيستم. اما اين حس تنها موندگي كه به صورت دوره‌اي آزارم مي‌ده، آمده سراغم. شبكه ‌هام رو از دست دادم. شبكه تو در توي آدم‌ها، ارتباطات، مكان‌ها، روزمرگي‌ها و نسبتهام رو . من خودم رو توي اين شبكه‌ها ايمن مي‌كردم در مقابل تنهايي و انفعال.

حالا اينجا ما دو تا مونديم و تنها دسترسي‌مون به شبكه‌هاي مجازي تلفن و اينترنته كه به سختي بتونن جايگزين شبكه‌هاي واقعي‌ها بشن. مي‌دونم كه بايد ممنون پيشرفت تكنولوژي باشم كه اين امكانات رو بهم مي‌ده. هستم،‌سعي ام رو هم مي‌كنم كه ازش استفاده كنم. مگه وبلاگ‌نويسي‌ام دليل ديگه‌اي جز اين داره كه مي‌خوام خودم رو به شبكه‌هاي مورد علاقه‌ام متصل كنم؟ ولي اين كافي نيست. خودم رو به كارهاي مفيد سرگرم مي‌كنم. درس مي‌خونم، سعي مي‌كنم زندگي حرفه‌اي براي خودم درست كنم. اما گاهي وقت‌ها "خودم" طغيان مي‌كنه و داد و فرياد اعتراضش بلند مي‌شه كه بابا جان من زندگي آكادميك نمي‌خوام. خودم رو هم بكشم اين چيزا برام لذت واقعي توليد نمي‌كنه. من نيازدارم انرژي‌هاي حسي‌ام رو كه داره تلف مي‌شه، بسوزونم. نياز دارم كه هر روز با رفقا دنيا رو تحليل كنم، دلم مي‌خواد فعاليت اجتماعي كنم، توي جمع‌هاي دوستانه شيطنت كنم...

نه اينكه از زندگي‌اينجا و اين زمانم ناراضي‌ام. اتفاقا يكي از شادترين دوره‌هاي زندگيمه. ولي اين درد دلتنگي گاهي امان آدم رو مي‌بره. بگذريم، اينا شايد عواقب نزديك بودن ددلاين تحويل پايان‌نامه است! مي‌رم سراغش دوباره. زندگي عبارتست از كار مفيد يا غير مفيد...

پریسا

2006-01-22T14:48:00.000+11:00

در حال چرخ زدن کاملا فان‌محوری در تار جهان گستر* بودم که برخوردم به تارمحل** پريسا. بعد از اين که ديدم چقدر کنسرت از سال نود و پنج تا الان داده و با چه آدمايی، از خودم به عنوان يه طرف‌دار موسيقی ايرانی و کسی که واسه پريسا احترام خاصی قايل بودم و هستم، خجالت کشيدم که as if I was not ever in the garden! اما يه دفعه يادم اومد که ای بابا من ايرانی‌ام! بنا بر اين وجدانم راحت شد، چون می‌تونستم، طبق معمول، تقصيرها رو بندازم گردن دوست عزيزمون مستر پرزيدنت و اين که اصلا نمی‌ذارن خبرا به ما برسه و اين که چه بلايی سر موسيقی‌مون اوردن و قس علی هذا***!!! و بدين وسيله از اصابت برچسب شاس‌دلنگی**** به خودم جاخالی دادم.
بگذريم: تو وب‌سايت می‌تونين يه سری آهنگ هم دانلود کنين. آهنگ‌های قديمی خاطره‌انگيزی مثل الا اى پير فرزانه با آهنگ‌سازی عليزاده و همچو فرهاد. يه سری از آهنگ‌های آلبوم‌های جديدش رو هم می‌تونين بشنوين، آلبوم‌هايی که با کاردرست‌هايی مثل داريوش طلايى، گروه دستان و حسين عمومى کار شده.

* دوستمون وب رو می‌گم
** تارمحل /tAr-ma-`hall/: تارجا، وب‌سايت (بر وزن ...)
*** قس علی هذا /qes-alA-hA-`zA/: همين رو بگير و برو...
**** شاس‌دلنگ /shAs-da-`lang/: شاس‌ميخ، بی‌خبر از همه چيز، ملنگ، منگول

مستر پرزیدنت و فوتبال - قسمت دوم

2006-01-21T13:54:00.000+11:00

دوستان، اوکراین هم از بازی دوستانه فوتبال برنامه‌ریزی شده با ایران انصراف داد. قرار بود بازی دهم اسفند (یکم مارچ) در تهران برگزار بشه. معاون فدراسیون فوتبال اوکراین به AFP گفته: مربی تیم به من گفته ترجیح می‌ده با یه تیم ضعیف‌تر بازی کنیم تو اولین بازیمون!!! و البته پروازمون هم به ایران خیلی طولانیه!!! متن خبر
قضاوت در مورد دلیل اول با خودتون. در مورد دلیل دوم هم بگم که با یه نگاه سطحی به نقشه می‌شه فهمید که پرواز کیف-تهران نمی‌تونه بیش‌تر از چهار ساعت باشه. و فقط با یه سوال از یه نفر، مثل آقای گوگل، می‌شه فهمید که طول دقیق پرواز سه ساعت و نیمه! خودتون ببینین

البته بگم که به نظر می‌رسه احتمال حذف ایران از جام جهانی خیلی کم باشه، با توجه به این که خانم مرکل، صدر اعظم آلمان، چهارشنبه گفته از محروم کردن ایران از جام جهانی حمایت نمی‌کنه و فیفا هم صراحتا اعلام کرده که به سیاست کاری نداره. متن خبر دویچه وله
مستر پرزیدنت و فوتبال - قسمت یکم

گزارش يك قتل

2006-01-19T17:43:00.000+11:00

ديشب حوالي ساعت ۱ نيمه‌شب،‌ يكي از ليسه‌هاي خانگي ما، در محوطه آشپزخانه زير دمپايي صورتي گل گلي من له و لورده شد. بايد اعتراف كنم كه اولش خيلي احساساتي شدم،‌ ليسه بيچاره جونور بي‌آزار و گرد و قلنبه‌اي بود و خانواده كوچكي داشت! بارها ديده‌بودمشون كه براي گردش شبانه بيرون مي‌آمدند . چقدر سعي كرده بودم ازشون عكس بگيرم...

بعد به خودم آمدم. اول از همه خودم رو از دست جسد خلاص كردم. بعد به جون كف آشپزخونه افتادم تا مدارك جرم رو پاك كنم ولي آنچنان كه فكر مي‌كردم كار ساده‌اي نبود، بافت لزج ليسه در پنها‌ن‌ترين زواياي خونه پخش شده‌بود و من هراسان، تصوير انتقام‌جوي جفت و بچه مقتولم رو از ذهنم دور مي‌كردم...

Shark Tale

2006-01-19T15:01:00.000+11:00

اول اینو بگم: یه جورایی حیفم میاد یه چیز جدید بنویسم که اون نوشته لطفی بره پایین! خیلی دوسش دارم... بگذریم.

فیلم Shark Tale رو به اونایی که دست‌کم یکی از موارد زیر رو دوست دارن توصیه می‌کنم:
- پویانمایی (انیمیشن)
- پدرخوانده
- fun!

شاید تعجب کردین از میزان تفاوت دو مورد پویانمایی و پدرخوانده. حالا می‌گم: توی فیلم Robert De Niro جای Don Lino حرف می‌زنه که پدرخوانده دنیای کوسه‌های گانگستره (و یه پسر ناخلف داره که vegetarian ه!) و نقش مقابل یه ماهیه تو دنیای ماهی‌ها که Will Smith دوبلورشه. Martin Scorsese و Renée Zellweger و Angelina Jolie و چند نفر دیگه هم تو فیلم دوبلورن. احتمالا با دیدن پوستر فیلم می‌تونین تشخیصشون بدین.

یه لحظه De Niro ی پدرخوانده رو تصور کنین که داره به پسر ناخلف vegetarian ش سرکوفت می‌زنه که:

I donno how else to say this to you, Lenny. You see somethin', you kill it, you eat it, period! That's what sharks do. That's a fine tradition; What's the matter with you? Your brother Frankie here, he's a killer. He's beautiful! He do what he sopposed t'do!

و فیلمش رو هم ببینین:

Real: 56k 200k WMV: 56k 200k

فکر کنم همین کافی باشه واسه این که وسوسه بشین فیلم رو ببینبن.

اگه حالش رو ندارین اینی که پایین نوشتم رو بخونین خلاصه‌اش اینه: فیلم عالی نیست ولی خوبه، توصیه می‌شه فیلم رو ببینین و در هنگام دیدن، علاوه بر لذت بردن، به تکنیک انیمیشن و حرکت کاراکترها در زیر آب توجه کنین.

کارگردان‌هاش دوتان که یکی‌شون قبلا کارگردان Shrek بوده و اون یکی قبلا کارگردان The Road To El Dorado که هر دوتاشون فیلم‌های موفقی بودن، به خصوص Shrek (تو IMDb).
البته نمره فیلم تو IMDb زیاد بالا نیست (6) و فکر می‌کنم به خاطر این باشه که این اولین انیمیشن کاملا کامپیوتری هست که تمام داستانش در زیر آب اتفاق می‌افته و به همین خاطر کارگردان‌ها بیش‌تر تلاششون صرف کارهای کامپیوتری شده. به هر حال Shrek و چند تا انیمیشن دیگه سکو (platform) و ماجول‌های لازم برای ساخت انیمیشن کاملا کامپیوتری روی زمین رو فراهم کردن و کافیه یه فیلم‌نامه خوب و یه تهیه‌کننده گیر بیاری تا یکی خوبشو (!) بسازی. اما در زیر آب همه چی فرق می‌کنه: گرانش کم‌تر و تماس همیشگی آب با تمام بدن هر شخصیت و حرکات نرمی که ایجاد می‌کنه و ... بنا بر این، Shark Tale اگر چه از نظر فیلمی (!) شاید تاپ نباشه ولی از نظر تکنیک انیمیشن به نظر من یه milestone ه. دست‌کم بعدا می‌تونین واسه بچه‌هاتون پز بدین که آره "من اولین انیمیشن تمام کامپیوتری زیر آب رو دیدم، یادش به خیر!"!!!

لطفی

2006-01-18T17:33:00.000+11:00

نه! لطفی برگشت ایران! خیلی خبر خفنی بود، نتونستم هنوز هضمش کنم. خوندن تیتر خبر مساوی بود با هجوم تجسم همه چیزهایی که می‌تونه هنوز برای موسیقی و فرهنگ ایرانی اتفاق بیفته! ابعاد بالقوه‌اش خیلی فراتر از شیدا و عارف و شجریان و علیزاده و مشکاتیان و شهرام ناز و دوممرض* و این‌هاست. ما که به قول فرنگی‌ها انگشتامون رو ضربدری زدیم.
مصاحبه شرق با لطفی: قسمت یکم قسمت دوم

اسم لطفی تداعی‌کننده همه اون موسیقی‌های ایده‌آل، کامل و تکرارنشدنی سال‌های پنجاه و هفت تا شست و يکه: (فعلا که این گوشی چپ هدفونم قطع و وصل می‌شه اعصابم رو خورد کرده، شما حالش رو ببرین!)

برادر بی قراره با آهنگسازی لطفی و صدای شجریان
از خون جوانان وطن با آهنگ عارف، صدای شجریان، و تنظیم پایور
رزم مشترک با آهنگسازی مشکاتیان و صدای شجریان
بخوان هموطن با آهنگ هوشنگ کامکار و صدای ناظری

موسیقی‌ها از سایت گفتگوی هارمونیک - از صفحه‌های موسیقی انقلاب و علیرضا جواهری

* دوممرض /do-mam-'rez/: مخفف دو محمدرضا = شجریان و لطفی (یادش به خیر! اصطلاحیه که یه زمانی - یه جایی خیلی دور از این جا - اختراع شد)

راي بديد به بازي ايران در جام جهاني

2006-01-18T15:38:00.000+11:00

نمي‌دونم اين كار ارزشي داره يا نه،‌ ولي ضرري كه نداره. لطفا بريد اينجا و راي بديد به بازي ايران در جام جهاني (لينك از خورشيد خانوم).

اينكه براي تحريم، از بازي تيم ملي فوتبال تو جام جهاني جلوگيري كنند چيز غريبي نيست، قبلا هم اتفاق افتاده: آفريقاي جنوبي به دليل تبعيض نژادي از ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۴ حق شركت در جام جهاني رو نداشته. يوگسلاوي هم در ۱۹۹۲ از بازي جام ملت‌هاي اروپا محروم شده. باز هم نمونه از اين دست وجود داره كه سيامك بهتر از من مي‌دونه.

weather.ir

2006-01-18T11:25:00.000+11:00

برای اونایی که به داشتن اطلاعات در مورد آب‌و‌هوای ایران علاقه‌مندن

www.weather.ir

البته نمی‌دونم هنوز چقد قابل اعتماد و به‌روزه. اون رو دیگه بچه‌هایی که تو ایرانن باس اندازه‌گیری کنن.

Before Sunrise-Before Sunset

2006-01-17T17:20:00.000+11:00

"قبل از غروب" (Before Sunset, 2004) رو توي بهار ديدم. فيلم جذابي بود درباره زن و مردي كه بعد از نه سال بي خبري، توي پاريس همديگر رو مي‌‌بينند. تو اين مدت هركدومشون زندگي شخصي خودش رو داشته ولي حالا كه هم رو مي‌بينن، باز هم به اين نتيجه مي‌رسند كه حسي كه بينشون وجود داره، ايده‌آلي است كه هميشه از عشق در ذهنشون داشته‌اند.

ديدار قبلي‌شون هم كم عجيب و غريب نبوده: يك روز توي قطار بوداپست-وين با هم برخورد مي‌كنند و يك شب رو تا سحر توي وين با هم مي‌گذرونن. بعد قرار مي‌گذارن كه دوباره هم رو ۶ ماه بعد توي وين ببينند ( كه البته نمي‌بينند). اين موضوع اپيزود اول اين فيلمه به اسم "قبل از سحر" (Before Sunrise, 1995) كه تازه ديدمش و از اون موقع دلم پرپر مي‌زنه كه دوباره اپيزود دوم رو هم ببينم.

من اپيزود اولي رو يه جورايي بيشتر دوست داشتم شايد چون زوج داستان توش هم سن و سال ما هستند و آدم با دغدغه‌هاشون شديدا هم‌ذات‌پنداري مي‌كنه. خلاصه ديدن هردو اكيدا توصيه مي‌شن!

هنرپيشه زن فيلم، ژولي دلفي، قبلا در سفيد كيسلوفسكي بازي كرده. اين هم يك مصاحبه با كارگردان.

پيغام شخصي: قابل توجه لولو كه فيلم پيچيده تازه مي‌خواد.

Golden Globe

2006-01-17T12:02:00.000+11:00

براي علاقه‌مندان: مراسم اهداي جوايز گلدن گلوب، چند ساعت ديگه ( ساعت ۸ تا ۱۱ به وقت كاليفرنيا).

كاري از دست ما بر مي آد؟

2006-01-17T11:39:00.000+11:00

خيلي خسته‌ام. يه جور حس نااميدي دارم و تسليم. انگار كه جبري در كاره. حس مي‌كنم، تصميم براي فرستادن پرونده ايران به شوراي امنيت و بعد اون اعمال تحريم ‌هاي بيشتر، از قبل گرفته شده. انگار كه در يك نقطه‌اي از زمان اين تصميم گرفته شده و از اون به بعد همه كنش و واكنش‌ها حركت سيستم رو به اون سمت شتاب مي‌ده. نمي‌فهمم چه نيروهايي اين تصميم رو گرفتن. فقط مي‌بينم كه ما خيلي بي‌تفاوت اين حركت پرشتاب رو تماشا مي‌كنيم. فقط بيننده‌ايم. نهايتا در موردش مي‌خونيم و مي‌نويسيم و بحث مي‌كنيم. ولي آخرش كه چي؟ نمي‌دونم آيا واقعا كاري از دست ما بر مي‌ آد؟ كسي چيزي به ذهنش مي‌رسه؟

فونت

2006-01-17T10:44:00.000+11:00

آيا شما هم مثل لاله همه "ي" ها رو جدا مي‌بينين؟

Soccer

2006-01-16T20:26:00.000+11:00

یکی از احمقانه‌ترین چیزهایی که اخیرن دیدم، ریشه واژه soccer امریکایی هست. این واژه یه اصطلاح عامیانه (slang) دانش‌جویی است که از تغییر شکل واژه assoc به وجود اومده (!!!) که خود assoc مخفف association football هست. اگه باورتون نمی‌شه به لینک‌های زیر سر بزنین:

“The term soccer first appeared in the 1880s as a slang abbreviation of Association football”
http://en.wikipedia.org/wiki/Soccer

“[From alteration of assoc., abbreviation of association football.]”
http://www.thefreedictionary.com/soccer

“[From alteration of assoc., abbreviation of association football.]”
http://dictionary.reference.com/search?q=soccer

"soccer - 1889, socca, later socker (1891), soccer (1895), originally
university slang, from a shortened form of assoc., abbreviation of
association in Football Association (as opposed to Rugby football)."
http://answers.google.com/answers/threadview?id=6442

"1889, socca, later socker (1891), soccer (1895), originally university slang, from a shortened form of Assoc., abbreviation of association in Football Association (as opposed to Rugby football); cf. rugger, but they hardly could have taken the first three letters of Assoc. "
http://www.etymonline.com/index.php?search=soccer&searchmode=none

"Etymology: by shortening & alteration from association football"
http://www.m-w.com/dictionary/soccer

"TAX EXEMPT"

2006-01-16T19:44:00.000+11:00

چقدر حال می‌ده تو یه جایی که همه مجبورن حتا برای آب خوردن هم مالیات (بر درآمد) بدن، واسه خودت راه بری و یه اسکالرشیپ tax exempt (معاف از مالیات) بگیری و از همه امکانات معمولی که همون مالیات‌بده‌های بدبخت استفاده می‌کنن هم استفاده کنی و تازه بعضی جاها هم چون دانش‌جویی یه تخفیف‌هایی هم بگیری. این جوری، یه جورایی، یواش یواش احساس می‌کنی آدم مهمی هستی و کارت (پژوهش!) کار مهمیه! البته دیگه گندش رو در میاری انقدر که زیادی احساس می‌کنی!!!
و همین جوری می‌شه که می‌خوای همیشه دانش‌جو بمونی!

2006-01-13T18:07:00.000+11:00

سخت‌ترين مرحله بلوغ جايي است كه آدم مي‌فهمه هيچ جاي امني در دنيا وجود نداره. همه واسطه‌ها بين تو و دنياي ناامن برداشته مي‌شه و تو مجبوري واقعيت‌ها رو اونجوري كه هست ببيني و هضم كني: مادر و پدرت ديگه نمي‌تونن تو رو از شر همه چيز و همه كس محافظت كنند. هميشه ممكنه داشته‌هات رو از دست بدي، پولت رو، قدرتت رو، عشقت رو، سلامتيت رو، جونت رو...
مي‌دوني كه واقعيت همينه و بايد به بهترين نحو ممكن باهاش كنار بياي. براي تحمل كردنش مجبوري گاهي سرت رو فرو ببري به يه جاهايي كه نشونه‌هايي از همون امنيت تخيلي كودكي رو داره؛ توي هري پاتر غرق مي‌كني خودت رو ولي اون هم ديگه فايده نداره، هري پاتر هم داره ناامني مطلق هستي رو حس مي‌كنه.
راست مي‌گن،زندگي فقط صد سال اولش سخته!

دور

2006-01-13T12:39:00.000+11:00

بارون خيلي شديدي داره مي‌باره، ريز و سبك و ريتميك. جوري كه تصور نمي‌كني بتونه انقدر خيست كنه.

امروز از اون روزاست كه دلت مي‌خواد ليوان چايت رو دستت بگيري، بشيني دم پنجره و خيالبافي
كني؛ ولي مجبوري كار كني و اين عصبانيت مي‌كنه. عصباني كه مي‌شي كارت پيش نمي‌ره و بيشتر عصباني مي‌شي و دلت هواي ليوان چاي داغ مي‌كنه، كنار پنجره با خيال‌هاي رنگ و وارنگ ولي ...

امروز از اون روزهاست كه بايد با چنگ و دندون خودت رو از دور باطل خارج كني...

2006-01-12T15:20:00.000+11:00

بازم شموشک دقیقه 89 گل خورد و باخت! بخشکی شانس! این سایپا تو بازی رفت هم دقیقه 90 گل زد و برد. با این یکی شده 4 بازی که شموشک بعد دقیقه 80 گل می‌خوره و می‌بازه...
بگذریم، چه به فوتبال علاقه‌مندین، چه نیستین برین این database جالب رو ببینین (و باهاش ور برین). به نظرم کار قشنگیه!

http://www.iplstats.com

موسیقی ملل

2006-01-11T13:21:00.000+11:00

در وب‌گردی‌های روزانه (وقتی داشتم با

Yahoo Audio Search و Yahoo Video Search ور می‌رفتم...) به سایت زیر برخورد کردم (آخ!). هنوز دقیق نمی‌دونم چیه، ولی مسلما جالبه (اگه به موسیقی ملل علاقه‌مند باشین.) یه مجموعه گردآوری‌شده از موسیقی کشورهای مختلفه. ویدیویی بودنش هم باحاله. فقط زبانش فرانسه است (که البته با GoogleTranslator دیگه غمی نیست!). انتخابتون رو از منوی Recherche کنار فیلم، باس انجام بدین.

http://tv5.org/TV5Site/musique/mondomix.php

2006-01-10T21:15:00.000+11:00

یکی دو روز پیش، وقتی داشتم تو "کامن روم" دانشکده‌مون ناهار می‌خوردم و همین جوری الکی یه مجله‌ای رو ورق می‌زدم، چشمم خورد به یه مطلبی که برام جالب بود، آخه قبلش هم بهش فکر کرده‌بودم و اصولن یکی از دغدغه‌های دولت‌ها برای اختصاص بودجه‌های تحقیقاتی‌شون هم هست: رتبه‌بندی پژوهشگرها.

چیزی که من دیدم خلاصه‌ای بود از مقاله Jorge Hirsch که مثل این که فیزیک‌دان خفنیه تو UCSD. البته بعدش رفتم خود مقاله رو خوندم. می‌گه که اولش بیایم مترهای زیر رو برای Scientific Output یه پژوهشگر در نظر بگیریم:

1- تعداد کل publicationها : میزان productivity رو نشون می‌ده ولی نه می‌تونه معیار اهمیت publicationها باشه نه تاثیر اون‌ها.

2- تعداد کل citationها (نقل‌قول‌ها/ارجاع‌ها): میزان تاثیر کلی اون آدم رو نشون می‌ده ولی پیدا کردن مقدار دقیقش سخته و هم‌چنین ممکنه به طور غیرواقعی بزرگ بشه، صرفا به خاطر این که اون آدم نویسنده چندم یه مقاله محبوب باشه!

3- تعداد نقل‌قول بر publication: خوبیش اینه که مقایسه مستقل از سن رو ممکن می‌کنه، ولی به نفع اوناییه که کم productive هستن و به ضرر اوناییه که productivityشون بالاست.

4- تعداد مقاله‌های قابل‌توجه (مثلا تعداد مقاله‌هایی که بیش‌تر از 50 بار بهشون ارجاع داده شده): بدی‌های سه تای اول رو نداره و نشان‌دهنده تاثیر وسیع و ادامه‌دار در زمانه، ولی انتخاب آستانه‌ی استانداردش سخته و هر عددی ممکنه واسه بعضی‌ها بهتر باشه واسه بعضی‌ها بدتر! یعنی نمی‌شه هیچ آستانه‌ کاملا منصفانه‌ای گیر اورد.

5- تعداد ارجاع‌ها به (مثلا) 5 مقاله برتر: یه کم بهتره ولی هنوز مشکل متر 4 رو داره...

بعدش یه متری رو مطرح می‌کنه و ادعا می‌کنه از همه مترهای بالا بهتره. البته ادعای مزخرف نه، دلیل ریاضی براش میاره. من هم تعریف ریاضیش رو میارم هم راه ساده‌ترش رو:

تعریف ریاضی اندیس h: گوییم پژوهشگری اندیس k را دارد اگر k مقاله داشته باشد که به هر یک دست‌کم k بار ارجاع داده شده باشد. بزرگ‌ترین اندیس هر پژوهشگر را اندیس h می‌نامیم.

روش ساده: مقاله‌های پژوهشگر مورد نظر رو بر حسب تعداد ارجاع مرتب و شماره‌گذاری می‌کنیم. از اول شروع می‌کنیم و تا جایی ادامه می‌دیم که شماره ترتیبی مقاله از تعداد ارجاعش کم‌تر بشه. از شماره اونی که کم‌تر شد یکی کم می‌کنیم به h می‌رسیم.

خلاصه، کسی که اندیسش مثلا 24 هست، یعنی حداقل 24 تا مقاله داره که به هر کدومشون حداقل 24 بار ارجاع داده شده. بنا بر این، واسه این که اندیس بزرگ‌تری داشته باشی، هم باس productive باشی (که در نتیجه مقاله زیاد داشته باشی) و هم تاثیرگذار (که در نتیجه به مقاله‌هات زیاد ارجاع بدن).

بحث بیش‌تر حسی و ریاضی روی این متر بمونه پای علاقه‌مندان. خود مقاله هم زبانش ساده است و روون. نویسنده اندیس فیزیک‌دان‌های برنده نوبل در 20 سال گذشته رو هم حساب کرده که بین 22 تا 79 بوده.

من خودم اندیس آدم‌های زیادی رو نگاه کردم که با اون چیزی که فکر می‌کردم می‌خونده. البته باس دقت کنین که مقایسه فقط بین آدمای یه فیلد معنی داره.

برای به دست آوردن اندیس یه نفر برین به سایت ISI Web of Knowledge و روی Web of Science کلیک کنین و بعد روی General Search و بعد برین تو author index آدمه رو پیدا کنین و بعد add و ok و enter و بعد publicationها رو از منوی سمت راست بر اساس times cited مرتب کنین و به روش بالا عمل کنین. مثلا برای ROGAWAY P در صفحه دوم می‌بینین که مقاله سیزدهمش سیزده بار سایت شده ولی مقاله چهاردهمش یازده بار، پس اندیس h اش 13 هست. یا SHAHANDASHTI SF رو می‌بینین که اندیسش یکه!!!

چند تا فيلم خوب

2006-01-09T14:23:00.000+11:00

اين آخر هفته ما كورس مهموني و فيلم داشتيم. هر دو شب رو مهمون بوديم ( اين اتفاقيه كه به ندرت مي‌افته چون ما هنوز اينجا دوست و رفيق زياد نداريم، انقدر كه ايراني كمه) و در فواصلي كه خونه بوديم ( يا حتي در طول مهموني) فيلم مي‌ديديم. مهموني‌ها خوش گذشت و فيلم‌ها هم در مجموع خوب بودند. بگذارين بيشتر در موردشون بگم:

:Mr and Mrs Smith

با شركت زوج روي بورس اين روزهاي هاليوودآنجلينا جولي و برد پيت كه تنفر من از اولي به عشق و ارادتم به دومي چربيد و كلا از فيلم حال نكردم. اصولا از اين فيلم‌هايي بود كه حداقل انتظار داشتي سرگرمت كنن ولي از نيمه فيلم به بعد حوصله آدم سر مي‌رفت. خلاصه من پيشنهاد نمي‌كنم ببينينش. اگر هم مي‌خواين ببينين بالاش پول خرج نكنين كه ارزشش رو نداره.

:GO

يه جورايي آدم رو ياد نفس عميق مي‌انداخت. فيلم زندگي چند تا جوان آمريكايي (كم درآمد و تحصيلات) رو نشون مي‌ داد كه هركدوم براي تجربه به يه نحوي خلاف مي‌كردن. ۴ اپيزود داشت كه نقطه شروع ۳ اپيزود اول از يك صحنه بود، منتها زاويه دوربين با تغيير قهرمان در هر اپيزود تغيير مي‌كرد. با اينكه يه ذره ازش اذيت شدم، كاملا ارزشش رو داشت. به خصوص كه فرمش كاملا با فيلم‌هاي هاليوودي متفاوت بود، محتواش جالب بود و كاملا خوش‌ساخت بود. منظورم اينه كه تماشاگر عام ( مثل من) نمي‌تونست بهش ايرادي بگيره. از هنرپيشه‌هاش هم سارا پلي ( اگه تو سريال قصه‌هاي جزيره يادتون باشه) و كيتي هولمز رو مي‌شناختم.

:Garden State

من خيلي خيلي دوستش داشتم حتي با اينكه يك بار ديده‌بودمش. زك برف نويسنده، كارگردان و بازيگر اصلي مرد فيلمه(فقط ۳۰ سالشه)، ناتالي پورتمن (دختر كوچولوي فيلم لئون كه حالا بزرگ شده) بازيگر زن. اين فيلم هم نگاهش به زندگي جوان‌هاي آمريكايي و مشكلاتشونه اما با پرداختي كاملا متفاوت؛ يه تركيبي است از طنز و درام كه فيلم رو به شدت جذاب مي‌كنه. از طرفي اين فيلم هم متفاوت از فيلم‌هاي هاليوودي معموله و همين خلاقيتش آدم رو سرگرم مي‌كنه. اگه اهل فيلم ديدن هستين، اين يكي رو از دست ندين.

:Awakenings

با بازي درخشان رابرت دونيرو در نقش بيماري كه ۳۰ سال به طور كلي فلجه به همراهي رابين ويليامز در نقش دكتري كه موفق مي‌شه درمانش كنه. فيلم كلا جالبه ولي ايده‌هاي تكراري توش زياده (شايد به خاطر قديمي بودنش، ايده‌هاش كپي شده) ولي به هرحال ارزش ديدن داره.